ben de söyleneyim dedim

Artık sen de herkes gibisin

2012-02-08T11:29:00.001+02:00

Bu şarkı bi süredir dilime dolandı. Gülş hanım'la arabada giderken bir ağızdan söylememizin ardından da takıklığım had safhaya çıktı. Her dinlediğimde yanımda o varmış gibime geliyor, garip bi his...

İnsan gibi ayrılamayan, ayrıldıktan sonra eşyalarını alması için arkadaşını gönderen, telefon numarasını filan değiştiren birileri anlatılıyor şarkıda. "Artık sen sadece benim eskiden tanıdığım birisin" şeklinde çevirebileceğim şarkı ismi, bariz ötesi net çarpı 10 Nazım Hikmet'in "Bence artık sen de herkes gibisin" şiirinden çalınmış. Ama olsun. Suç onlarda değil, Nazım'ı oratoryosundan ibaret sanan biz Türkler'de. (Suçu bütün bir millete mal etmek klişesine attığım başarılı imza ve "Biz Türkler" serzenişini cümlede doğru kullanmam sebebiyle 10 puanı hakettiğimi sanıyorum...)

Neyse klip çok eksantrik. Adamın "Sadece eskiden tanıdığım biri" haline dönüşmesi, kızın da yoluna devam edişi ve suçu adama atıp vicdanını rahatlatması çok sanatsal bi biçemde anlatılmış. Klibin en başında Gotye'nin ayakparmağını görmesek olmuyor muydu diye sormak istiyorum yönetmene. Ama hepsi bu.

Nazım Hikmet'in şiiri de şu şekilde bu arada;

Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
Onlardan kalbime sevda geçmiyor
Ben yordum ruhumu biraz da sen yor
Çünkü bence şimdi herkes gibisin

Yolunu beklerken daha dün gece
Kaçıyorum bugün senden gizlice
Kalbime baktım da işte iyice
Anladım ki sen de herkes gibisin

Büsbütün unuttum seni eminim
Maziye karıştı şimdi yeminim
Kalbimde senin için yok bile kinim
Bence sen de şimdi herkes gibisin

Paul McCartney öldi mu?

2012-01-26T16:07:00.002+02:00

Gülşen sağolsun, Beatles’a iyisardım bu ara. Zil sesim filan hep Beatles. Habire dinleyip ve de söyleyipduruyorum. İşte bu doz aşımı yüzündendir ki, çok önemli bir gerçeği keşfettim.

PaulMcCartney bence gerçek değil. Gerçeği bence yıllar evvel öldü ve şu anda onunönceki kayıtlarını kullanarak işte onun yaşlanmış bir tınısını filan eldeettiler. Ona birazcık benzeyen bir “lad” devşirdiler Angilizya’dan. Aşmış makyajsanatıyla Madame Doubtfire misali bir maske yaptılar herif için ve o daortalıklarda geziniyor ben McCartney’im diye. Bence yani. Çünkü gençlik halinebakıyosunuz, ne cici bir çocuk, ne güzel aşık olmuş insanlara, evlenmiş, ailebabası olmuş filan. Sonra şimdiki halinea bakıyosunuz, nerdeyse 5 yılda birkarı değiştiriyo kart zampara. Sesi yerinde belki ama işte diyorum ya,bilgisayar ürünü bence o ses. Çünkü şarkılar hiç güzel değil, ve dahi klişesözlerden oluşuyor. Yani sen dünya gençliğini “Sütünü içtin mi çocum”biatçılığından alıp 60’ların saykedelik ortamına taşımış bir öncü grubun sözyazarısın… Lucy in the Sky With Diamonds diyip, We’re all living in a yellowsubmarine diyip insanlarla hınzırca dalga geçmiş birisisin. Peki bu beyliksözler nedir şimdi? “What if it rained/ we didn’t care/ she said that somedaysoon/ the sun was gonna shine/ and she was right/ this love of mine/ myvalentine”

Gerçekten çok yaratıcı, aşk dolusözler. Yesterday'i yazıp 40 yıldır dünyanın her köşesindeki insanlara ulaşmış bir insan için cidden müthiş bir başarı. Bi de 6. karısı Nancy için yazmış bunu, ay ay ay ay yesinler seni. (Nancy teyzeyle düğünlerinden bu fotoğrafı da Daily Mail'den çaldım)

Bak bi şu şeker adama bak...

Bi de şu zibidiye bak. Yaşlı delikanlı seni...

Yani Paul amca, mı diyim ne diyimbilmiyorum da, manita peşinde koşacağına diyorum ki artık daha güzel işlerbaşarsan… Ya da edebinle emekli olsan, ortamı gençlere bıraksan. Ha gençlerededimse Bieber filan değil tabi. İşte Adele olabilir, efendim bir Florence andthe Machine olabilir, icabında Joseph Gordon-Levitt bile olabilir. Ama senin oeski halinden eser yok şimdi üstad. Hadibakalım o yüzden. Sen şimdi git biraz torun sev cnm :)

Çok pis daldık

2012-01-26T15:29:00.002+02:00

Turkuazoo'da köpekbalıklarıylan filan dalış yapılabiliyor. Reklamlarını metrobüs duraklarında görmüşsünüzdür illaki. İşte ben o dalışa katıldım Can'la beraber. Önce Can daldı. Sonra ben daldım. Başlığın esprisi de ordan geliyor.

Gerisini ben anlatmiyim, fotoğraflar konuşsun.

Akvaryum dışardan böyle tatlı görünüyor.

Can'ın bana "topsun olm sen" işareti yaptığını düşünenler fesattırlar zannımca. Suyun altındayken bu işaret "okeyto" anlamına geliyor. Her şey yolunda babında...

Bu abi bi gaza geldi. Sevgilisine plaka tuttu böyle, "BENİMLE EVLENİRMİSİN BİTANEM" yazmış. O sırada ben yukarda dalış için hazırlık yapıyodum ama, Türkçe zümre başkanı anacığımın "SOru ekini ayrı yazmamış yannız" dediğine eminim. Pembe montlu abla da müstakbel gelin.

Bunlar çok komikler ya, surata bak!

Soldaki kardeşim. Yüzler belli olmuyor ama yaptığımız hareketin ne olduğu belli. Oksijen fazlalığı diyip geçelim bu görüntüye...

Abiler sizi böyle tüpünüzden tutup gezidiriyor, cici cici bakınıyosunuz balıklara.

Arkamda görmüş olduğunuz dayı bir adet kaplan köpekbalığı. Kuyruğu boyum kadar filan.

Bunlar annemgil.

Bi yerden sonra işi şebekliğe vurduğum doğrudur.

Bu herifler diklemesine yüzüyor. Hatta yüzmüyor da, takılıyor böyle hın diye.

Bu da denizanalarının olduğu bir akvaryum idi. bunlar saat yönünde dönüyodu tankın içinde, içeri de ışıklar koymuşlar. Fantastik bi görüntü elde ettim bu sayede.

Bu dalışın filan yapıldığı akvaryum kısmından çıkıyosun, sonra minik minik başka akvaryumların olduğu bi kısma geliyosun. Salak salak yaratıklar var orda, dikine duran balıklar filan... Orda bir de sosyal mesaj vermişler. Marmara Denizi'nin dibinde Sarı Çizmeli Mehmet Ağa'dan tutun da plastik borulara filan garip garip materyallerin olduğu, bu yüzden de ne biçim pis olduğu filan gösteriliyor. İyi düşünmüşler bunu bence.

Diyeceksiniz ki bu fotoğraf ne alaka... Akvaryumdan çıkınca topluca kebapçıya intikal ettik de =) Bu da işte gece hepimizin kabus görmesine ve ertesi gün de sindirim problemleri yaşamasına sebep olan "ortaya karışık".

Ben bu insanla aşk yaşıyorum

2012-01-20T12:19:00.000+02:00

can: halloo

Saat 12:01, Cuma günü gönderildi

can: WUNDEBAAAAR!

Saat 12:01, Cuma günü gönderildi

can: eda ben mesaj attığım zaman bana hemen geri dönüceksin

şu an yemektesin ama bana niye haber vermiyosun

illa sert mi çıkıcam yani

bunu mu istiyosun

dişimi göstermedim diye kafana göre iş yapıyosun

EN ÇOK BANA HABER VERİLİCEK, EN ÇOK BANA

BEN SAKSI DEĞİLİM

CAN KÜNGÖRÜM BEN

TÜRKİYEDEKİ EN BÜYÜK REKLAMCILARDAN BİRİYİM BEN

REKLAMI TÜRKİYEYE GETİRDİM BEN

Saat 12:03, Cuma günü gönderildi

50 Books Challenge'a devam

2012-01-19T16:43:00.000+02:00

Bu yıl da 50 kitap okumaya ve bunu herkeslere ikna etmeye karar verdim. İşte şimdiye kadar okuduklarım:

1. Never Let Me Go, Kazuo Ishiguro
2. Boksör Böcek, Ned Baumann
3. Kralların Çarpışması, George R. R. Martin

2012-01-05T22:28:00.000+02:00

Lise sondayken arkadaşlarım bana sürprizbir doğum günü yapmıştı. 4 saat arka arkaya 2 özel dersin sonrasında annemlerleyemeğe gittiğimizi sanıyordum. Meğerse yaklaşık 10 kişilik bir ekip, bugün GarantiBankası haline gelen Alchera’da, perdelerin arkasına saklanmış beni bekliyormuş.İçeri girmemizden 10 dakika sonra çığlıklar atarak masamıza koşturdular. Hayatımınen mutlu gecelerinden biriydi.

Bir diğeri de bu yılbaşıydıkesinlikle. Dodo’cuğum bizi evine davet etmişti. Hayatımda görmediğim kadarzengin bir sofra vardı evde, saat 8’den sabah 3’te yatana kadar sürekli birşeyler yedim ve midem doluluktan isyan ettiyse de gözlerim doymak bilmedi. Tabudamükemmel ekipler oluşturduk, görkemli bir şekilde yenilgiye uğradık ve birnoktada gülmekten sadece karnıma değil sırtıma ve belime de ağrılar girmeyebaşladı. (O esnada yine bir şeyler yiyordum, hangi esnada olduğunu şimdi burdaifşa etmeyeceğim, o yüzden ağzımdakileri püskürtmeyeyim diye kendimi kasmaktanbiraz da boyun kaslarım ağrıdı hatta)

Ama gecenin en şahane anı, hediyelerimizi açtığımız zamandı. Eve gelir gelmez ben dayanamayıp herkesin hediyesini vermiştim zaten, Gülş de benim paketimi uzatmıştı o sırada. İçinden 3 değil, 5 değil tam DOKUZ tane kitap çıktığında sanırım (tabirimi maruz görün de) götüm yerinden çıkıp çöps diye yere yapışıverdi. Ağlamadım belki ama sesimin ne kadar tiz ve gür çıktığına kendim bile şaşırdım. O an isteseniz güzel bir Ave Maria döktürebilirdim belki de.

Dodo’cum ise hediyesini geceyarısına saklamıştı. İstihbaratını nerden aldı bilmiyorum. Gerçi tahmin ediyorumgibi ama bunu sorgulayıp kimseye ayıp etmek istemiyorum. Herhalde hayatımdaaldığım en güzel hediyelerden bi tanesiydi ve bana müthiş bir psikolojik piskozyaşattı o anda. O sırada belli etmemeye çalıştım ama, bir anda 7 yaşında,gözlüklü, çalışkan, perşembeleri baleye giden, çarşambaları da piyano dersialan küçük bir kız oluverdim o anda. Dodo bana bir anı defteri almış. Hem dekokulusundan. Hem de yanında pembe kalemleriyle. Hem de eski usul anahtarlarıve kilidiyle filan. Annesinin söylediğine göre günlerce böyle bir çeşidi bulmakiçin uğraşmışlar üstelik. Ben ufakken annemin her arkadaşıma hediye olarakaldığı, cicili bicili anı defterlerinden… Bir gün bana da birisi alır belkidiye beklediklerimden… Bulmuş işte arkadaşım.

Şu an bu yazıyı yazarkenkutusundan çıkarıp yine kokladım defterimi. Evet, günlerdir kutusunda tutuyorumgayet. Çünkü kokusu geçer diye taam mı! Geçmesini istemiyorum çünkü. O defterorda kenarda bir yerde kalsın, her kokladığımda bana o yılbaşı akşamınıhatırlatsın istiyorum. Yarın öbür gün ayrı düşersek filan, sanki Dodocum budefteri bana daha yeni vermiş gibi hissedeyim istiyorum hatta.

Çok mutlu oldum, çok!

Abimsin..

2011-12-08T17:07:00.001+02:00

"Solcular iradenin halka geçmesi gerektiğinden bahsediyorlar. Ama yanılıyorlar. Halk zaten güçlü. Sadece gücün kendilerine olduğunu, o valileri oraya kendilerinin oturttuğunu anlayacak kadar eğitimli değiller."

Çok yaşa sen Lennon.

Büyük bir Beatles fan'ı olarak, ben de Yoko Ono'ya sürekli küfrediyorum. Ama bazen de diyorum ki iyi ki beraber olmuşlar, iyi ki Lennon gözlerini açmış, bu kızla yan yana aktivizme baş koymuş. Öleli 31 yıl olmuşken hala büyük saygıyla anıyoruz onu. Beri yandan kokain çekmekten burnu düşen Paul McCarthy 6. karıya nikahı bastı bile.

(Videoyu Burcu Abla'dan çaldım, evet.)

Stalker much?

2011-12-08T15:51:00.001+02:00

X Files'da Fox Mulder rolündeki David Duchovny'ye Bree Sharp'ın yazdığı müthiş şarkıyı görüyorsunuz. Keşfedir keşfetmez paylaşayım dedim. Klipte X Files oyuncuları dahil bir çok ünlü isim var. Whoopi Goldberg'den Brad Pitt'e kadar herkes "David Duchovny, why don't you love me?" diye çığırmakta. Günün en şenlikli olayı bu oldu benim için.

Afacan Ellen

2011-11-24T16:24:00.001+02:00

Ellen DeGeneres isimli Amerikalı talk show sunucusunu bildiniz mi? Hani Portia de Rossi isimli tanrıça kadınla evli olan aşırı komik kadın. Heh, işte o.

Ellen, şovuna çağırdığı ünlü kimseleri her fırsatta korkutuyormuş meğerse. Ben yeni gördüm. Hepsini birden izleyemem diyenler için öncelikle Ellen yapımcılarının kendi montajlarını koyuyorum. Burada en iyi bazı korkutma sahneleri var. Diğerlerinde de hem korkuttukları, hem korkutamadıkları var sırayla. Mesela Eva Longoria korkmuyor ama Hırvatistan'ın yerini bilmiyor oluşu beni biraz korkuttu.

Bu arada bir tane de David Beckham'ın şaka videosunu koyuyorum. Orda korkutmaca yok ama o da baya iyi işletmiş birilerini. İyi izlemeceler.

JB'nin dayanılmaz trajedisi

2011-11-21T21:51:00.001+02:00

(burda i love you, but i'm afraid to love you dediği anda içinde bir şeyler kırılıp dökülmeyen bir piskoloğa gitsin)

Şu an kim olduğunu hatırlamıyorum ama, birisi Amerika'dan bana Jeff Buckley'nin Live in Chicago isimli konser DVD'sini getirmiş. Her nedense bu zamana kadar açmamışım o DVD'yi. Halbuki ben Jeff Buckley'yi çok severim. Her şeyden önce, kimse onu tanımadığı için. Sonra da öldüğü için. Bir efsane olduğu için. Bugüne kadar yaşasaydı bu kadar ünlü olur muydu bilmiyorum, ki dediğim gibi, pek fazla kişi de bilmiyor onu hala. Vanilla Sky'da ve He's Just Not That Into You filmlerinde bir iki şarkısı kullanılmış filan. Onun söylediği Hallelujah Lord of War filminde kullanıldı mesela. Leonard Cohen kendisi için "Hallelujah'yı benden bile güzel söylemiştir kerata" demiştir hatta. Ama yine de çok fala kişi bilmez. Bu ara Radyo Eksen'de çalıyorlar işte biraz, paraya doymayan anası ıncık cıncık ne malzeme bulursa veriyor Sony'ye, konser DVD'siymiş, canlı performansıymış, hiç duyulmamış kayıtlarıymış, daha da duyulmamış kayıtlarıymış derken bir sürü malzemesi dolanmaya başladı ortalıkta. Ama olsun. Hala çok fazla bileni yok.

Teoman'ın sarhoş bir adamı anlattığı bir şarkısı var ya hani, "Bir bar taburesi üstünde/babamın öldüğü yaştayım" diyor... Ben bu sözlerin anlamını hiç çözememişimdir mesela. Bu şarkının baş kahramanının babası diyelim 30 yaşında öldüyse, kahramanımız da 30 yaşında mıdır? Yoksa kastettiği şey o yıl öldüğü müdür? "Babamın öldüğü yaşımdayım şu an" gibi... Şimdi diyeceksiniz ki nerden çıktı bu Teoman, damdan düşer gibi... Jeff Buckley'nin babasıyla arasındaki naneden çıktı. Amerikalılar'ın dediği gibi, "bear with me", dayanın yani, anlatacağım birazdan.

Her ne kadar çeşitli DVD'lerde "Producer and Friend", "Singer and Friend" gibi yaftalarla çıkan sözde dostları olsa da, Jeff Buckley'nin pek fazla dostu olmadığı söylenir hep. Bu yüzden de babasıyla ilgili düşüncelerini hiçbir zaman tam olarak bilemeyeceğiz sanırım. Ama bu "and Friend"lerin ve eski grup arkadaşlarının, bir de paragöz annesinin anlattığına göre, babası Tim'in annesini ve kendisini terk etmesini affedememiş. Hem de ne terk etmek; annesi daha kendisine hamileyken, doğmasına 1 ay daha varken Tim bey boşamış kızı ve pek de yüzlerine bakmamış. Jeff'i annesi ve üvey babası büyütmüş. Üvey babanın soyadı Moorhead olduğundan, babası ölüp de Buckley soyadını kullanmaya başlayana dek, çocuk Scotty Moorhead olarak büyümüş. Scotty göbek adı; aile üyeleri ona "Jeff olduktan sonra bile" bu isimle hitap etmeye devam etmiş.

Baba Tim, zamanın saykedelik müzisyenleri arasında önemli bir yere sahip. Güzel de bir sesi var, aynı Jeff'inki gibi. Zaten görünüşleri de karbon kopyaya olan inancı artıran nitelikte. Hık deyip burnundan yere düşmek böyle bir şey olsa gerek. Neyse, sex and rock 'n' roll zamanları tabi, uyuşturucu filan gırla o dönem. Tim abi de '75 yılında bir arkadaşıyla kokoları çekerken aşırı dozdan ölüyor yazık ki. O sırada Jeff 9 yaşında. Daha sonradan söylediğine göre babasıyla sadece 1 kez bir araya gelmiş, o da Jeff 8 yaşındaykenmiş. Sıçayım böyle babaya.

Tim Buckley, 28 yaşında ölmüş. Jeff ise 30 yaşında öldü. Babasının kokain ve bilimum başka şeylere olan bağımlılığından kendinde de var idi ne yazık ki. Jeff bir alklolikti, sağlam da bir içiciydi. Kaç kez kafaları çektik ordan biliyorum. Bu yüzden Sin-é'deki canlı performansı dışında neredeyse tüm performanslarında kafasının bir dünya olduğunu görmek şaşırtıcı değil. Bu aynı zamanda onu çekilmez kılıyor; canlı performansları tam birer fiyasko. Sesi çok güzel ve notalara uygun şekilde şarkı söylediği vakit dinlemesi pek hoş, kadife sesli bir delikanlıya dönüşüyor ama. Koskoca Leonard Cohen'in bir bildiği vardır heralde, dimi? Bu yüzden canlı performanslarındansa Grace ve Live at Sin-é albümlerini tavsiye ederim sadece.

Jeff Buckley, babası gibi ölmedi. Bir akşam Missisipi nehrinde yüzmeye karar verdi. Kıyıdaki arkadaşı ona bir nehir teknesinin yaklaştığını bağırarak haber verdiyse de, tınmadı ve sudan çıkmadı. Cesedi 6 gün sonra, bir teknenin yanında bulundu. Otopsisinde, kanında alkol ya da uyuşturucuya rastlanmadığı söyleniyordu. Kazara ölmüştü. Kıyıdaki arkadaşı kafasının güzel olduğunu ve sudan bilerek çıkmadığını, teknenin geldiğini gördüğünü söylüyor olsa da, annesi (anısına halel gelmesin diye mi artık nedense) bu iddiaları kesinlikle reddediyor. Hatta avukatları resmi açıklama yapmış, kıçınızdan gizemler uydurmayın, kazara ölmüş işte içerikli, ama biraz daha hukuki bir dille yazılmış tabi...

Jeff, babası Tim için düzenlenen hiçbir anma törenine gitmiyordu. Herkes onun ne kadar büyük bir sanatçı olduğundan bahsederken, o Tim'e saygı duymuyor, basit bir babalık görevini bile yerine getiremediğini her fırsatta dile getiriyordu. Annesini ve kendisini terk ettiği için onu hiç affetmedi. Ama bir gün, babası için yapılan anma törenlerinden birine katılması için yapılan baskılara dayanamadı. Oraya, New York'ta yapılan anma konserine gitti ve gözyaşları içinde babasının birkaç şarkısını söyledi. Bunun dışında da bu törenlere katıldığı görülmedi.

Habire sağdan soldan eprimiş kayıtları bulup onları "digitally mastered" hale getirip piyasaya süren anası hala doymamış olsa gerek ki, bir de Jeff Buckley filmi çekecekmişler. Bunların parası hep annenin cebine gidiyor tabi, bir vakıf kur be kadın, biraz saman altından su yürüt. Bu kadar mı alenen beyanen götürüyosun paraları? Neyse. Bu sinema filmiyle ilgili bir dedikodu çıkmıştı geçenlerde, biz Jeff manyakları/ağlakları bir sinirlendik ki görmeyin. Neymiş efendim, Robert Pattinson oynayacakmış Jeff Buckley'yi. O oğlan oynuyor diye bissürü tineycır kız filme giderse ve sonra salona "of bu ne biçim film be içim kurudu ha" derse fena kavga çıkarıcam. Hedeflenen kitle o tvaylayt kitlesi çünkü. Bırakınız Jeff Buckley bilinmez şekilde kalsın. Mary Guibert hanımefendiye de bir çift lafım olacak! Bugüne kadar senin cebine para girsin diye gocunmadık, bütün kıytırık kayıtların toplandığı cd'leri filan en orjinal haliyle aldık. Sen de biraz doy be kadın! Saygı duy oğlunun efsanesine! Alıcam ayağmın altına ha! (Bu arada dünyanın en büyük Jeff Buckley otoritesi olduğum için salak Hollywood yapımcıları bir gün fikrime danışmak ister belki diye buraya not düşeyim: Jeff Buckley tercihim James Franco'dur, şaşmaz)

Ekşi Sözlük'te birisi "Ölünce evleneceğim adam" yazmış kendisi için. Ölmeseydi ben kesin evlenirdim. Her fırsatta dile getiriyorum, aptal gibi gidip o nehirde yüzücem diye ısrar etmeseydi, bari ayağındaki botları ve suda ağırlık yapacak kıyafetleri çıkarsaydı üzerinden, yaşamaya devam etseydi bugün, Amerika'ya gider onu bulur, bir numaralı arkadaşı olur, ardından sevgilisi olur, ardından da cici cici evlenirdim onunla. Ya da evlenmezdik yani, whatever annadın mı. Ama kesin büyük aşk yaşardık.

Akşam akşam nerden geldi bu şevk derseniz; sevgili paşamdan rica etmiştim ve aylar önce bana Amazing Grace belgeselini vermişti. Az evvel onu izledim de, aşkım depreşti. Ne garip dimi, mevcut sevgilim, fantastik sevgilimle ilgili bir belgesel veriyor bana.

Not: Birkaç tane video serpiştirdim yukarıya ki gününüz geceniz mahvolsun, nıh hah hah.

Anna Torv, bir keçiyi paketliyor

2011-11-21T17:45:00.001+02:00

Google'da porno arayanlar bu videoyu görünce büyük hayal kırıklığı yaşayacak ehehe. Etiketleri özellikle seçtim tabii =)

Disney Store'da deliren kadın taburcu oldu

2011-11-17T16:28:00.001+02:00

Paris’teki Disney dükkanına girdikten 15 dakika sonra hafızasını kaybeden ve yaklaşık 3 aydır kendini 9 yaşında zanneden genç kız bugün taburcu edildi. Tam hastahaneden çıkarken "Şaka yapmıştım ki ben, nasıl da kandırdım sizi hoho", "banene yeea ben mutluyum burda gitmiycem iştee!" dediği için doktorların taburcu sonrası apar topar hastaneye geri soktuğu genç kadının, gerçekten de şaka yaptığı anlaşılınca 2. kez taburcu olmasına razı olundu. Genç kadın, hastahanedeki arkadaşlarıyla halay çekerek kapıdan çıktı ve ailesiyle bir araya geldi.

Aşırı dozdamutluluk yaşaması sonucu beyninde bi sıkıntı olduğunu açıklayan doktorları,bunun tamamen psikolojik bir şey olduğunu, endişelenecek bir durum olmadığınıbelirtti. Genç kadının psikologları ise, yıllardır içinde tuttuğu Disneyland’agitme özlemi ve hayallerine bu kadar yaklaşmasının onu çocukluğuna döndürdüğünütespit ettiklerini belirtti.

Şanzelize’ye çek!

Bundan 2 ay önce, Twitter’da “3kez Paris’e gittim, her seferinde Champs-Elysées’yi boydan boya gezdim, şuDisney Store’u niye göremedim ki?” yazan E.U., bu kez şeytanın bacağınıkıracağına inanarak Paris’e tekrar gitti.

Otele gider gitmez eşyalarınıodaya fırlatıp çıkan ve kendini Paris sokaklarına vuran genç kız, alınanbilgilere göre hemen taksiye atlayıp Türkçe bir şekilde “Şanzelize’ye çek!”diye bağırdı. Disney’in ürünlerinin satıldığı dükkanı gördüğünde kapıyı açıp atlayan, yerde yuvarlanan ve daha sonra koşarak dükkana giren genç kızın yaptıklarınıgören Parisliler, gözlerine inanamadı.

Şaka sandılar!

Bunun bir şaka programı ya dafilm çekimi olduğunu sandığını belirten Jean Pierre isimli bir Fransız vatandaş,“Kadın delirmiş gibiydi, aksayarak koşuyor, yüzündeki yaralardan kan akmasınaaldırış etmiyordu. Bunu görünce doğal olarak bir kamera şakası filan olduğunudüşündük” diye konuşuyor.

Dükkan müdürü Guy Bordeux ise,“Genç kadın çığlıklar atarak dükkana girdiğinde ne yapacağımızı şaşırdık.Açıkçası çocuklardan bu tepkiyi almaya çok alışkınız, ancak daha önce yetişkinbirinin böyle davrandığını görmemiştim.”

Disney, Youtube’dan sildirdi

Kadının doğruca Ariel isimlideniz kızı karakterinin oyuncaklarının bulunduğu standa yöneldiğini belirtengörgü tanıkları arasında, olayı videoya çekip youtube’da paylaşanlar da oldu. Sözkonusu video dünya çapında yaklaşık 1 buçuk milyon kişi tarafından izlendiktenkısa bir süre sonra, Disney’in youtube yetkililerine ulaşması sonucu silindi.İsmini vermek istemeyen bir şirket yetkilisi, kayıt dışı olarak şu açıklamayıyaptı: “Dükkanımızda böyle bir rezalet çıkmış olması, bizim açımızdan utançverici bir durumdur. Genç yıldızlarımızın birkaç yıl içinde alkolik ve ahlaksızbireylere dönüşmesi yeterince kötü değilmiş gibi, şimdi de ebeveynlerçocuklarını delirttiğimizi söyleyerek bize dava açmaya başlayacaklar. Bu olayınbir an önce kapanmasını istiyoruz.”

Ankara’dan sevindirici açıklama

Öte yandan, bu olayın ardındanAnkara’dan da sevindirici bir haber geldi. Yıllardır seçim vaadi olarakAnkara’ya Disneyland açılacağını söyleyip duran ama daha bunun için arazibakmaya bile başlamayan Ankara Belediye Başkanı, bu olayın ardındançalışmalarına hız verdiklerini söyledi. Yaptığı basın açıklamasında Başkan, “Buolay, Türk gençliğinin Disney ürünlerinden yoksunluğunun ne biçim de üzücüsonuçlar yaratabileceğini göstermiştir. Bu, gençlerimizin ve çocuklarımızın haketmediği bir durumdur. Ama inanın ki Disney’i bu sefer gerçekten getiriyoruzAnkara’ya. Ne yapsam bilmiyorum ki, Disney yetkililerini mi yalasanız acaba…”diyerek biraz kafaları karıştırmış olsa da, satır aralarını okumakta üstün birbaşarı gösteren Türk medyası, bu açıklamanın aslında olumlu bir anlamı olduğunufark etmiş ve konuyu fazla uzatmamışlardır.

Sözümü hiç kesmeden...

2011-11-15T00:18:00.001+02:00

Akşam vakti aklıma iki şarkı geldi. Birisi 110'un Özledim Seni şarkısı, ilk albümlerinden. Diğeri de Redd'in Herneyse şarkısı. Ama özellikle de Özge Fışkın'la yapılan düet, özellikle de şu aşağıdaki. İnsanın mutlu mesut bir beraberliği de olsa, hayatında her şey tıkırında da gidiyor olsa, bir anda hop diye melankolik olabiliyor demek ki. Anlamsız, ama oluyor. Bir arkadaşını düşünüyorsun mesela, geçen gün ne biçim de komik bişi demişti ya iyi ki var hayatımda diyosun, ordan aklına arkadaşının saçları ve ne kadar retro göründüğü geliyor, sürekli çok istikrarlı ve düzgün şekilde kuyruğuyla filan bir göz makyajı yaptığını düşünüp hayret ediyorsun. Sonra aklına bi şarkıcının da bi keresinde sahneye böyle çıktığı geliyor. Sonra diyorsun ki aa ben zaten o şarkıcıyı ilk kez o arkadaşımın blogunda görmüş idim. Sonra bi özgüven geliyo. Sen pek harikasın, pek mutlusun, pek çok şükürsün ya çünkü, değme Müslüm Gürses külliyatı seni yıkamamışken tek bi şarkıdan nolur ki diye düşünüyorsun. Aaa, bi bakıyosun solist adamın şarkıyı söylerken ne biçim de yıkıldığını farketmişsin 3284. kez, sanki sen solist adammışsın, sahnede senlen şarkı söyleyen de senin eski sevgilinmiş, siz gerçekten orda birbirinize sesleniyormuşsunuz gibi hissediyorsun. Salonda o kadar adam yokmuş gibi... Sonra aklına yakın zamanda sevgilisiyle ayrılan bir arkadaşın geliyor. Daha bugün ondan bir haber aldığını hatırlıyorsun. Bıkmış artık buralardan, ailesinin yanına dönmeyi planlıyor kızcağız. Oysa ne güzel şeyler yapıyorduk biz diyorsun, buluşuyorduk arada filan, yakınlaşmaya da başlamıştık, çok güzel bi çekirdek kadro oluvermiştik diyorsun. Sonra da bir kaç tanesini tenzih edip, önlerinde bir etten kalkan oluşturup filan böyle, Allah belasını versin böyle erkek milletinin diye lanet ediyorsun hepsine. O arada şarkı bitiyor, sen bir daha dinleyip dinlememek arasında kararsız kalıyorsun.

Sonra aklına başka işlerin geliyor. Yazman gereken bir kitap yazısı, ertesi güne yetişecek ufak bir İngilizce çeviri. İşte her şey bitti bile.

İşte bundan bahsediyorum!

2011-11-11T13:32:00.001+02:00

Shuffle me baby

2011-11-11T11:06:00.001+02:00

(Konuyla alakasız bir fotoğraf)

Bir insanı, shuffle'da çıkan şarkılarından tanımak mümkün imiş. Bunu yapınca kimse kimseyi yargılamıyormuş. O yüzdenben de bir bakayım dedim ben nasıl bir insanmışım diye. Sonuçlar beni şaşırttı. Mesela Müslüm Gürses'ler ya da Spice Girls'ler çıkmadı. Neyse.

Eveeet shuffle’da ilk 20’im şöyle:

Regina Spektor, Lady

Anathema, Angelica (bunu da liseden beridir dinlemiyorumha.)

Barış Manço, Unutamadım

Yann Tiersen&Jane Birkin, Plus D’hiver

Joe Sample, There ARe Many Stops Along The Way

Pinhani, Sırası Değil

Miles Davis, What It Is

The Kooks, Eddie’s Gun

The Strokes, Reptilia

Ssion, A Wolves Eye

Daft Punk, Human After All

Ella Fitzgerald&Louis Armstrong, If You Ever Change YourMind

Thievery Corporation, Heaven’s Gonna Burn Your Eyes

James Blunt, Goodbye My Lover

Jeff Buckley, Monolouge: Matt Dillon, Hollies, Classic RockRadio

Roisin Murphy, Let Me Know

The Dynamics, Move On Up

Janis Joplin, My Baby

Client, Rock and Roll Machine

Hooverphonic, Music Box

Let gay people do whatever they want!*

2011-11-03T14:02:00.001+02:00

Amerika’nın Georgia eyaletindekiShorter Üniversitesi’nin çalışanlarına dayattığı skandal boyutundakisözleşmeyle ilgili hepimizin bir şeyler söylemesi gerektiğini düşünüyorum.Burada Amerikalı olmak ya da o üniversitenin öğrencisi olmak, bu hadiseye karşıçıkmak ve şurdan imza vermek için bir kıstas olmamalı.

The Daily What isimli blogsitesinin haberine göre, “Hıristiyan merkezli” olarak kendini tanımlayan ShorterÜniversitesi, 200 çalışanı için bir sözleşme hazırlamış. Sözleşmede genelolarak “Hıristiyanlık’a ve İncil’e aykırı bir davranışta bulunulmayacağı”konusunda çalışanlardan taahhüt istense de, sözleşmenin bu kadar tepkiçekmesinin sebebi 5. sayfadaki “Özel Hayat Tebliği” başlıklı kısım. Buradakikıstaslara göre Shorter Üniversitesi çalışanları halka açık yerlerde alkoltüketemiyor, evlilik öncesi cinsel ilişkiye giremiyor, zina yapamıyor vehomoseksüel bir yaşam sürdüremiyor. Bunların tespiti halinde okuldantazminatsız falan kovuluyor çalışanlar.

Üniversite yönetimi, busözleşmenin yasal olduğunu söylüyormuş. Amerikalı bir avukat bu konuda ne der,gerçekten Georgia yasalarına göre işyerleri çalışanlarının hayatına bu kadarmüdahale edebilir mi bilemiyorum. Ama bir dünya vatandaşı olarak bu durum beniaşırı şekilde rahatsız ediyor.

Aşırı dindarlığın mantıksızlığı her dinde ve her ülkede ortak demek ki. Türkiye’de benzer bir şey olabileceğini hayal edin bir an. Çok da uzak bir ihtimal değil zaten bu. İslam kürsüsü olan ve genellikle “cemaat” mantığıyla eğitim veren üniversiteler de yarın öbür gün ahlak nıçnıç'lamalarından yasal dayatmalara geçip, “evlilik öncesi ilişkiye giren çalışanlarımız kovulacaktır, dışarıda alkol tüketirken görülen çalışanların işine son verilecektir, koridorlarda el ele yürümek yasaktır” filan gibi şeyler dayatabilir çalışanlarına, hatta öğrencilerine. Çok yakın zamanda böyle bir şeyin olmayacağının garantisi var mı? Bu olaya karşı imza vermek, tepki göstermek bu yüzden çok önemli bence.

(Gandalf'ı, hem de Magneto'yu oynayan Ian McKellen bile gay'se, hala homofobik olmanın anlamı yok.)

Gay’liği onaylıyorum. Homoseksüelliği,hatta transeksüelliği de onaylıyorum. Bunlara karışmıyorum, herkesin kendiistediği ve seçtiği gibi yaşamaya hakkı olduğunu düşünüyorum. Pek çok ankettesorulduğu gibi, Gay bir komşum olsa bunu umursamam. Ayrıca çocuğum gay olsa dabunu umursamam. Gay’lik sadece erkekler için söyleniyor ama kadınları daiçeriyor aslında. Dolayısıyla ne oğlum, ne de kızım gay olsa, bunu umursamam.Kimlik bunalımı içinde yaşayıp, olmadığı gibi bir şey gibi davranmayazorlayacağıma, çocuğum NE ŞEKİLDE OLURSA OLSUN, mutlu olsun isterim. Mutluluğuve sağlığı dışında hiçbir şey beni ilgilendirmez. Bir üniversite yönetimi,kendini ne şekilde tanımlıyor olursa olsun, homoseksüel insanları işten atmaklatehdit ederek kendi doğrularına çekmeye çalışamaz, bu şekilde onları“düzelteceğine” inansa bile bunu yapmaya hakkı olamaz. 21. yüzyılda, AmerikaBirleşik Devletleri gibi bir yerde hele, kimse bir diğerinin haklarına buşekilde saldıramaz, onu hedef gösteremez. Netekim Georgia gibi aşırı muhafazakar ve Ku Klux Klan gibi gerzek örgütlerin hala yaşamını sürdürdüğü bir eyalette, bu insanların "gay" ya da "ahlaksız" yaftası yedikten sonra piskolojik ve fiziksel şiddete uğramaları da kaçınılmaz olacaktır.

Zina ve diğer meselelere gelince,bunlar da çiftlerin bileceği şeylerdir. Hatta çiftlerin bile değil, yinekişilerin kendi bileceği ve tercih edeceği şeylerdir. Kimse kimseye hiçbirhayat tarzını, kendine göre ne kadar ahlaklı ve doğru olursa olsun, dayatamaz.Shorter Üniversitesi’nin bir çalışanı eşini aldatıyorsa mesela, bu ortayaçıktığında karısı ya da kocası gereğini yapar. İsterlerse boşanırlar,isterlerse birbirlerini affedip devam ederler filan. Bir işyeri, hele hele birüniversite, çalışanını bu yüzden işten çıkartamaz. Bu insan derslere girip“Eşinizi aldatın, ne olacak ki. Anlamadığı sürece hiçbir sıkıntı olmaz” diyerekyaptığı şeyi yüceltse dahi, üniversite yönetimi yine de müdahele edemez. Bu biranaokulu değildir, lise değildir, “çocukların sağlığı ve aile düzeninin korunmasıiçin” filan bu tip müdahelelerde bulunmak kimseye düşmez.

Modern çağda hala böyle şeylerleuğraşıyor olmamız fazlasıyla abes, hatta ayıp artık.

Anlamsız uçlar

2011-11-03T11:13:00.002+02:00

Yazın İstanbul Müzik Festivali'nin birkonseri için Topkapı Sarayı’nın avlusundaki Aya İrini'ye gittik. Hemkonser hem de ortam mükemmeldi. Biletlerimizi kapıdan aldığım için işten erkençıktım ve konser saatine kadar orda tek başıma oturup gelen geçeni izledim. Hiçde şaşırtıcı olmayan bir şekilde, sarayı gezen Türkler’in bir çoğu türbanlıhatta çarşaflı kadınların mensup olduğu, bol çocuklu ailelerden oluşuyordu.Yabancılar ise İstanbul’da sıkıntı yaşayacaklarını önceden bilmiş, ona görekapri ya da çok açık olmayan sandaletler giymiş, klasik turist tiplemeleriydi.Biz cumhuriyet çocuklarının burun kıvırdığı, “Bunların hepsi Avrupalılar’danalınan borçlarla inşa edilmiş nıç nıç nıç” dediği sarayları ağızları açıkgeziyorlar, her yerini inceliyorlar bu turistler. Biz de onların saraylarınabakıyoruz aval aval, şaşacak bir şey yok.

Diyorum ya, biz burun kıvırıyoruz busaray işine biraz. Hiç de şaşaalı bulmuyoruz, küçümsüyoruz “kendi kültürümüzü”yansıtmadığı için. Özenti buluyoruz, ama ayağımızdaki Converse’lere filan dabakmıyoruz. Biz bir azınlığız. Her şeyde olduğu gibi kendi tarihimize karşıbakışımızda da azınlık kalıyoruz.

Çok uzatmadan bu yazıyı yazmaya kararvermemin sebebini yazayım artık.

Ben Topkapı’ya girerken, muhafazakar bir aile de kapıdan çıkıyordu.Anne ve kız yorulmuş, bir şeyler yiyip içerek arkadan geliyordu. Baba ve 8yaşlarındaki oğlu önce. Tam ben yanlarından geçerken 10 yaşlarında olduğunutahmin ettiğim oğul, babasına dönüp hırsla şöyle dedi: “Atatürk’ü valla,öldürebilirdim!” Babası ne cevap verecek diye adımlarımı yavaşlatıp kulakkabarttımsa da, adamın cevabını duyamadım. Ancak “Saçmalama oğlum” gibisindenbir tonlamanın kulağıma çalınmadığını da belirtmem gerek.

O anda fark ettim ki Osmanlı/Cumhuriyet tarihi 2 şekilde de anlatılabilirveya algılanabilir. Bir tarafta halife ve padişahı yerinden eden nankör,anarşik, Mustafa Kemal var. Diğer tarafta ise altruistik emellerle bir ülkeyibaştan yaratmış, (ya da düşmanı denize dökmüş filan ne derseniz artık…), bunarağmen çok mütevazı, kahraman, karizmatik lider Atatürk. İki taraf da haklıüstelik, kendine göre.

Bu “Tek Adam” üzerinden milletin birbirine düşmesi çok garip. Tekkişilik bir düzeni değiştiren adamın, bazılarına göre tek başına bir yönetimigetirmiş olması gibi bir durum var ortada. Adam “Hadi Samsun’a çıkalım” diyor,peşinden gidiyorlar. “Fesi çıkaralım şapka takalım” diyor sonra, adamın biriçıkıp “Ben senin peşinden Çanakkale’de düşmanla savaşmıştım, sana tüm şapkalarfeda olsun” filan gibi bir şeyler diyor. Bunlar şu anda olsa, birileri şu ankibaşbakana böyle şeyler söylese, “off yalaka” deriz. Ama Atatürk yapıncagözümüzde daha da yüceliyor, lider kimliği pekişiyor. Ha bizim gözümüzdeyücelirken, “diğerlerinin” düşüncesi de “off yalaka” şeklinde olabilir tabi. Zıtgörüşlerin bu kadar çok ortak paydası olmasını çok anlamsız buluyorum. Farklıgörüşlerde gibi duran insanların aslında benzer örnekler vermesini ve benzerduygularla hareket etmesini, en kötüsü de bu ortak paydanın farkında olmalarını,buradan hareketle bir uzlaşma sağlamaya çalışmamalarını hiç mi hiçanlayamıyorum.

'Always'

2011-10-31T17:22:00.005+02:00

Hayalperest anarşiye selam olsun

2011-10-21T14:13:00.000+03:00

İlk hayalperest anarşiklerden biri, hem büyük bir hayalperest, hem de azılı bir anarşik olan John Lennon'dı. Bu konuda kimse itiraz edemez sanıyorum değil mi? Oldu o zaman.

Orjinaline saygılarımla beraber, pop'un 2 büyük kadınının onun için yaptıklarını da görmezden gelemedim. Her ikisi de kendince yorumlamış. Biri çalmış ve söylemiş, diğeri sadece söylemiş. Hangisi daha güzel, siz karar verin. Ya da karar filan vermeyin, izleyin sadece. Siz bilirsiniz.

Tarçınlı sabah kurabiyesi

2011-10-21T07:10:00.001+03:00

2011-10-19T16:32:00.003+03:00

Birileri onları yuhaladığında, alkışladığında, protesto için ıslık çaldığında şöyle diyecek kadar özgüvenli ve mütevazi bir politikacı hayal ediyorum:

"Bu alkışlar benim için mi yoksa bana karşı mı anlayamıyorum.Benim içinse, lütfen durun. Bana karşıysa istediğiniz kadar devam edebilirsiniz."

Aklını başına topla Lucas!

2011-10-19T16:23:00.003+03:00

George Lucas yemedi içmedi, doğrudüzgün bir şeyler üreteceği yerde gidip Star Wars’un blu ray setini satışasundu. Sunsun sunmasına da, filmin görüntü kalitesiyle oynamak başka, pek çoksahneyi baştan çekmek ve efektleri kurcalamak başka. Orjinalinde Yoda kuklaydımesela. 5. filmde baya komik duruyodu böyle hoplayıp zıplarken, Luke’la delideli konuşurken. Ama bizim Yoda’mızdı o. 70’lerde milleti sinema salonlarının önündesabahlatan, kamp kurduran Star wars filmlerinin bence bir numaralı adamı (adammı?), bilge ve hafif tırlatmış Yoda’mızdı. Şimdi yeni blu ray setinde onu daözel efektlendirmişler, “mükemmel” yapmışlar. Ne gerek var Lucas? Niye yetmiyorsana o zamanki sınırlı imkanlarla yarattıkların, başkalarına verdiğin ilhamneden yetmiyor? Bununla gurur duyacağın yerde bi de gidip filmlerin efektlerinimodern teknolojiyle tekrar kurcalıyorsun be adam! Beni klişe kullanmayaitiyorsun bak, ama söyliycem yine de Lucas, dost acı söyler neticede! Birazkendi yaptığın işe saygın olsun be adam! Çok meraklıysan sana gelen milyonlarcafamfiction’dan bir tanesini senaryolaştır, ordan yeni bir Star Wars 3’lemesiyaratıver! Orda da istediğin kadar teknoloji kullanırsın, “mavi perde deneymiş, ben kırmızısını yaparım ulan” de istersen, yine çığırlar aç sinemasektöründe filan. Ama kendi yaptığını kendi ellerinle bozmak ne oluyor Lucasya?

Şimdi ben çemkirdim ya, kesinakşama arar “ablacım seni üzmüşüz kusurumuza bakma, en yakın zamanda enişteyleyemeğe bekliyorum, konuşalım bu konuyu enine boyuna” diyecek kesin, biliyorum. Fikrimeçok değer verir kerata, eksik olmasın.

NBC mi çıplak biz mi?

2011-10-19T16:09:00.003+03:00

Söz konusu Nuri Bilge Ceylanolunca, bir “kral çıplak” durumu yaşanıyor. Filmi anlayan çok az kişi var, amakimse bunu itiraf edemiyor. Kültürsüz demesinler, sanattan anlamıyor demesinlerdiye, filmlerde çok daraldıklarını, zaten hiçbir şey de anlamadıklarını itirafetmiyorlar.

Ben ediyorum.

NBC eminim sanat eleştirmenlerinegöre çok güzel filmler çekiyordur. Başarılı oyuncuları seçiyordur mesela (kibence de öyle), karakterleri çok iyi irdeliyordur, her bir karakterle empatikurabilmemiz için ve hikayede kendimize de bir yer bulabilmemiz için sahneleriuzun tutuyor ve hikayeyi olduğu gibi veriyordur. Hiçbir karaktere iltimas geçmiyordur,hepsine eşit uzaklıkta duruyordur hikayede. Sırasında bir elmanın yuvarlanışınıbile hikayede önemli bir yere koyabiliyordur ve bu açıdan da takdir edilesidironlara göre, eminim. Ama işte bunlar bana yetmiyor. Yine sıkılıyorum yinesıkılıyorum.

Hazır lop anlatımlara çokalıştığımız için, her sorum teker teker cevaplansın istiyorum belki. Bu yüzden NBC’ninfilmlerinden cevaplardan çok sorularla ayrılıyor olmam beni sıkıyor olabilir.Bu benim ayıbımdır, avamlığımdır, olabilir yani. Bunu da kabul ediyorum. Yinede itiraf ediyorum ki NBC’nin filmlerini anlamıyorum, çok uzun geliyor bana,darlanıyorum. Ama takdir ediyorum tabii. NBC bir dünya markası bizim için,Cannes’dan bile habire ödül alıp dururken kimse ona “kötü bir yönetmen,filmleri de iğrenç” filan diyemez. Denmemeli de zaten. Ama yine de bu “sanatiçin sanat” hadisesinden biraz, çok değil ama biraz sıyrılsa benim gibicahiller için çok iyi olabilir sanıyorum.

defacto nümayişi

2011-10-13T17:27:00.000+03:00

Defacto da Defacto diye başımın eti yendi kaç gündür. Defacto'nun feysbukta yeni bi sayfası vardı, yeni koleksiyonu koymuşlardı filan. Anladığım kadarıyla bu konuda bir mail atılmış bazı blogger'lara. Denmiş ki "sayfamızı bir inceleyip bi de beğenirseniz like tuşuna basıverir misiniz acebe?" denmiş. Bana alakasız mailler gelirse, ki geliyor her gün, yapılacak tek iş spam tuşuna basıvermek. Sonra da baybay, bi daha ordan mail gelmez. Koskoca insanlarız yani, ergen gibi nümayiş çıkarmak filan çok saçma. İşi gücü olmayan, hayatının anlamını blogger'lık yapıp sağa sola sataşmakta bulan kişilerin büyütmesi sonucu herkesin dilinde bu durum.

Daha ben hotmail kullanıcısıyken bir ara ortalıklarda "Türk halkı üzerinde oynanan oyunlar" başlıklı acayip mail'ler dönüyordu. Ben de açıp bakıyordum yine noolmuş diye ama, mail'lerin içeriği politik değildi hiç de. Bi tanesinde "Renu lens solüsyonu artık yurtdışında satılmıyor, ama onlar bizi 3. Dünya ülkesi olarak görüyorlar, gözlerimizi koruyalım vatandaşlar!" filan gibi anlamsız şeyler yazıyordu. Belli ki Türkiye pazarına girmeyi hedefleyen ama pazarda hakim durumda olan bazı markaları almayalım diye bizim vatan millet sakarya mantığımıza seslenmeye çalışıyorlardı. Hatta bir ara aynı iş polar battaniye ve polar kazakların malzemesiyle ilgili de yapılmıştı. Bu hareket de bana onu hatırlattı.

Defacto markasını bu ara reklamlarda filan çok duyar oldum. Heralde bunu çekemeyen bazı insanlar markanın adını kötüye çıkarmak istemişler. Anlamadım meseleyi. Koskoca marka gmail’den hesap açıp millete mail atacak değil heralde. Family guy’da Brian’ın da dediği gibi, “no one cares about your blogs”

Retorik çocuk

2011-10-12T13:48:00.002+03:00

Dün akşam Üsküdar’da kazma dişli, 7 yaşlarında bir çingene çocuklaaramda geçen konuşma:

Çocuk: Abla bişey sorabilir miyim?

Ben: Sor balım.

Çocuk: Abla bana para verir misin?

Ben: Veririm tabi, bak burada 3 lira var, bi tane de jetonvarmış cebimde. Ama bana söz ver, bunu çikolata almak için kullanacaksın.

Çocuk: Tabi tabi söz veriyorum. Bak bende de 2 lira var, bende sana bunu vereyim mi?

Ben: Hayır o sende kalabilir, daha çok çikolata alırsın hem.

Çocuk: Peki abla, ben sana bunların hepsini versem banakağıt 5 lira verir misin?

Ben: Şekerim ne yazık ki üzerimdeki tüm para bu 3 liraydı.

Çocuk: Peki o zaman bana bunu verir misin? (elimdekişemsiyeyi işaret etti)

Ben: Sana bunu veremem ama, bu bana hediye geldi çünkü.

Çocuk: Peki o zaman bana şunu verir misin? (Şemsiyeninsapını çevirmeye ve çıkarmaya çalıştı, ben de güldüm)

Ben: Datlım orası çıkmaz ki. Hadi gel senle çikolata almayagidelim.

Çocuk: Abla sana bişey daha sorabilir miyim?

Ben: Sor bakalım.

Çocuk: Bu benim olsun mu? (elimdeki tek kullanımlık ve zatenkullanmış olduğum istanbulkart’ı gösterdi)

Ben: Tatlım bunu vereyim sana ama ben bunu zaten kullandım,senin bir işine yaramaz ki?

Çocuk: O zaman sen napıcan abla?

Ben: Benim için sıkıntı yok, ben başka şekilde gidicemevime.

Çocuk: Ama senin kartın yok?

Ben: Evet, kart lazım değil bana.

Çocuk: Tamam o zaman, teşekkür ederiiiiim!! (koşarakuzaklaşıyor)

Değişik bir piskoloji

2011-10-11T16:48:00.002+03:00

MFÖ’nün Ali Desidero’da dediğigibi, bazen hümanistim diyorum, bazen rasyonalist oluyorum. Ama bittabi budurumumu idiyotloji kapsamında değerlendirmiyorum.

Bazen işte bu hümanist olduğumzamanlarda, insanların hayal gücüne ve onun sınırsızlığına, bilinçkapasitelerine, büyük hayranlık duyuyorum. Dünyayı algılayış biçimleri çokdeğişik oluyor. Ayrıca bunu anlatış şekilleri de. Devletler ve kodamanlarinsanlardan korkmakta haklı diyorum o zamanlarda. Çünkü böylesi hayal güçlerioldukça, böyle iğrenç yönetimler barınamaz dünya üzerinde.

Mesela Varolmayanlar’ı okurken…Doğu belki de 1 yıl boyunca yanımdan geçti. Onu da diğer herkes gibi gördüm;sıradan bir insan, basit bir beyin, yalnızca işinin peşinde koşan bir “sayı”(Buket Uzuner’in Gelibolu kitabındaki “sayı” bilincine atıfta bulunuyorumburada, anladın?) Oysa o hayal ediyordu. Belki de tam da yanımdan geçtiğisırada kitabını kurguluyordu kafasında, ne acayip…

Kim bilir her gün böyle kaçkişinin yanından geçiyorum. İnsan insanın kurdudur demiş ya Hobbes, insaninsanın küçümseyicisidir aslında bu açıdan. Ben onları sıradan kimselerzannederken, dönüp yüzlerine bile bakmazken hatta, bu insanlar başkalarınınhayatını değiştirecek düşüncelere dalmış oluyorlar belki de. Bir kitap değilsebile bir aydınlanma anında gelen bir icat, bir şarkı sözü, ne bileyim birfotoğraf fikri.

Bunu neden anlattım? Şimdiinsan sevgisiyle dolup taşarak sokaktaki her insana sarılıp “tatlım ne düşünüyorsun?”diyecek halim yok heralde. Ama bundan sonra tüm insanları eşit ve hatta vasatgörmek yerine, karşımdakinin zihin kapasitesinin sandığımdan genişolabileceğini de hesaba katacağım. Söz bak.

Kumlu bilgisayarlar, pembe inekler

2011-10-11T15:54:00.002+03:00

Babamlar 3 kardeş. En ufak amcamteyzemle evli ve kendisi aynı zamanda en bayıldığım amcam. Onun bir numarabüyüğü ve babamın bir numara ufağı olan amcam ise biraz garip birisi. Aslındamüthiş bir hayal gücüne sahip, çok okuyan, tam bir İstanbul beyefendisigörünümlü ve o şekilde konuşan biridir o amcam. Ama tam da bu özellikleriyüzünden sizinle ne zaman dalga geçtiğini, ne zaman gerçeği söylediğinianlayamıyorsunuz.

Nitekim ben ufakken bana 2 hikayeanlatmıştı. Bir tanesi bilgisayarların içindeki donanımın zaman içinde kumadönüştüğü şeklindeydi. Nasıl yani demiştim, nasıl dönüşebilir ki? O da demiştiki, tıpkı insanların toprağa dönüştüğü gibi, yıllar ve de yıllar içinde,kullanılmayan bilgisayar parçaları da yavaş yavaş parçalanarak kumadönüşüyorlar. Sonra da yıllarca şaşkınlığımın geçmediği bir şey söyledi bana:“Bence,” dedi amcam sesini biraz daha kısarak, “eskiden Mısır’da her yerbilgisayar doluydu.”

Gözleri fal taşı gibi açılan 7yaşındaki, pembe gözlüklü ben, yıllarca bunu herkese anlattım. “Biliyormusunuz, bilgisayarlar kuma dönüşüyormuş, belki de eskiden Mısır’da her yerbilgisayar doluydu” diyor ve milletin bana kahkahalarla gülmesiniyadırgıyordum. Bir süre sonra bu bir içerlemeye dönüştü. Amcamın doğrusöylediğine o kadar emindim ki, karşımdakilerin idiyot olduğuna kesinlikle iknaoldum ve böyle bir olasılığı bile mümkün görmedikleri ve direkt reddettikleriiçin onlara acımaya başladım. Bütün hayalperestliğime rağmen gerçekçiyaklaşıyordum olaya; Belki de zaman makinasıyla geçmişe giden insanlarMısırlılar’a milyonlarca bilgisayar kurmuş ve piramitleri yapmalarına yardımetmiş olabilirlerdi pekala. Sonra, Nil’in taşma zamanlarını hesapladıkları birgerçekti. Bunu hesaplayarak etrafına engeller inşa etmekle kalmamış, üsteliktaşan suları susuz topraklara dağıtmak için de bir sistem geliştirmişlerdi.Doğru düzgün medenileşememiş bir toplumda böylesi bir düşünce biçemi ve sistem,diye düşündüm, kesinlikle bir bilgisayar yardımıyla geliştirilmiş olmalı.

Amcam bilmeden hayal gücümümüthiş etkilemişti.

Yine ben çok küçükken, belki de 7yaşından bile küçükken, bana bir hikaye daha anlatmıştı. Gerçi bu hikayeyicidden anlatmış mıydı, yoksa bir rüya görüp onu ciddiye mi almıştım, emin olamıyorumşu an. Demişti ki, bundan yüzyıllar önce başka bir gezegenden kaçan ve sadecegüneş batarken görülebilen pembe, uçan inekler varmış. Dünyadaki en güzel sütonlarınkiymiş ama artık sayıları çok azalmış. Bu yüzden onları gördüğüm zamanbir dilek tutmalıymışım çünkü mutlaka gerçeğe dönüşürmüş.

Kaç yaşıma kadar gün batımındaısrarla gökyüzünü taradığımı söylemeyeyim isterseniz…

Sanırım bunları beni işletmek için değil, daha ziyade hayalgücümü tetiklemek için yapmıştı amcam. Bana dünyadaki en güzel resim defterini ve boyama kalemlerini hediye ettiğini düşündüğümde, sebebin kesinlikle iyi bir şeylerden kaynaklandığına daha da ikna oluyorum.

Glasgow'lu 4 çocuğun kayboluşu üzerine

2011-10-07T14:42:00.003+03:00

Onları ilk gördüğümde, şu anadını bile hatırlamadığım iğrenç bir pub’a kendimi zor atmıştım. BazenLondra’da bu kadar yağmur yağdığında yapılacak en iyi şey bulduğunuz ilk pub’adalmak ve mümkün olan en hızlı şekilde beyninizi uyuşturmaya çalıştırmaktır çünkü.Allahın belası yağmur bitmek bilmedikçe siz de içtikçe içersiniz.

Bunların hepsi 2 gün önce oldu,perşembe günkü yağmuru ve sisi hatırlarsınız… işte o gün yağmura filan bakmadankendimi sokaklara atmıştım. Gerizekalı patentciler yüzyılın icadı olan makinamıbeğenmemişlerdi çünkü ve bir an önce sarhoş olmaya çalışmanın yollarınıarıyordum. Yüzyılın mı? İnsanlığın icadı desek ya şuna! Lanet olası bir zamanmakinasından daha iyi bir icat olabilir mi? Ama işte kendilerini pek yenilikçisayan, gelişim ya da insanlık yararı ya da hayatların değişmesi gibi laflarıağzından düşürmeyen o bürokrat müsveddeleri, neymiş efendim, çok tehlikelibulmuşlar bu icadımı. Bi de utanmadan “müthiş bir sihirbazlık gösterisi, ancakgerçekçi değil” dediler. Pis züppeler, ahlaksız papağanlar, çay içmekten içleriçürümüş yaşlı ibnetorlar!

Neyse, bu yanakları pembeleşmiş,yüzleri asık tazecik çocuklar pub’a ilk girdiklerinde sanırım ilk şişe viskim bitmiştibile. Takdir edersiniz ki şu anda sarhoşluğumun hangi aşamasında olduğumkonusunda kesin bir cevap veremem memur bey, efendim! Kesin olarak hatırladığımşey, çocukların sürekli başarısız geçen bazı kumpanyalardan ve kimseninmüziklerini anlamadığından bahsetmesiydi. Aralarında tartışıp duruyorlardı veses seviyelerinin ne kadar yüksek olduğunun farkında olduklarını da sanmıyorum.Konuştukça konuştular ve aslında pek de içmediler. Ki bu şaşırtıcı bir durum,çünkü aklı başında hiç kimsenin, onlara teklif ettiğim şeyi bu kadar çabukkabullenebileceğini sanmazdım.

Her neyse, daha sonra yanlarınaoturdum ve o sırada sonunda çenelerini kapatmayı akıl etti çocuklar. Onlarabecerebildiğim kadarıyla kendimi tanıttım, ben bir bilim adamıyım dedim, dahaşimdi patent enstitüsünden geldim dedim, icadımı kabul etmedi bu pislikler amadedim, sizin gibi ben de bu zamanın insanları tarafından anlaşılmıyorum dedim,Allah bunların belasını versin, hepsinin çocuğu kara vebadan ölsün inşallahdedim, neyse dedim sonra, bakın size bir teklifim var dedim, ben bir zamanmakinası icat ettim ve şu ana kadar birkaç kez kullandım dedim, denek olarak dakendimi kullandım hatta dedim, izin verirseniz size de yardımcı olabilirimbence dedim.

Bunlar öyle bi şaşırdılar ki görecektinha, böyle bakakaldılar bana! Bi tanesi dudaklarını ısırıyordu gülmemek için amadiğer 3’ü nasıl şaşırmışlardı, inanmışları da ama. Neyse böyle birkaç saniye biona bi öbürüne baktım, sonra Alman aksanıyla konuşan bi tanesi tamam dedi,gelicez senle, şu icatlarını bir görelim bakalım dedi. Kopan kıyametigörecektin, diğer üçü bir sinirlendi ki buna, sen kafayı mı yedin dediler, buyaşlı adamın kafayı bulduğunu görmüyo musun, ne biçim zırvalıyor görmüyo musun,bu bi sarhoştan başka bişey değil, hepimizi tehlikeye mi atacaksın, benimsınavlarım var kendimi böyle tehlikeye atamam, ya bu adam bizim karnımızıdeşmek için tuzak kuruyosa, piskopatın biriyse, ben gidiyorum bu saçmalıklarıdinleyecek değilim filan falan… Bağırdılar da bağırdılar.

Bu arada ben çantamı aramaklameşguldüm, bir de baktım eski yerimde kalmış. Sandılar ki gidiyorum, bunlar dagitmeye kalktılar. Sonra çantamdan 1998’deyken aldığım (tamam bildiğinçaldığım) o minik aleti çıkardım. Bu ne biliyo musunuz dedim, gelecekteherkesin böyle müzik çalarları var, herkes yürürken müzik dinliyor ve kulaklıkdedikleri bir şey takıyorlar ve böylece kimse onların ne dinlediğini duymuyor.Bu sayede bir sürü insan ünlü oldu, deli gibi para kazandı, üstelik kimsekimsenin nasıl müzik yaptığına da bakmıyor gelecekte, sesiniz güzel olsayetiyor, bi aksilik olduğunda bazı elektronik cihazlarla bunlar düzeltiliyordedim.

Yine bir şaşaladı bunlar,kaldılar oldukları yerde. Neyse işte, hikayeyi biliyorsunuz. İkna oldular bunugörünce. Yol boyunca fısıldaşıp durdular, biri yüksek sesle dedi ki neyse canımdedi, benim yanımda zaten babamın pistolü var, bi sıkıntı olursa alt ederizadamı. Ben de güldüm tabii ama bunlara belli etmedim. Önemli olan gelmeleriydiyani anladın mı?

Bunları benim barakaya götürdüm,içerdeki aletleri filan görünce beyinleri gitti görecektin. Hepsini teker tekeranlattım, bikaç tane içecek vardı gelecekten, onların yanındaki üretimtarihlerini filan gösterdim, müzikler dinlettim, dergi gösterdim, iyice iknaoldu bunlar. Bu sefer bi heyecanlandık hepimiz, görecektin. Ne zaman başlıyoruzdediler, naapmamız lazım diye sordular. Durun dedim hepsi sırayla. Önce bazıkurallar koyucam, o yüzden size biraz düşünme süresi vermem daha doğru olurdedim. İlk kural, bundan kimseye bahsetmeyeceksiniz. Bir kişi bile duyarsa benihapse atarlar ve sizi de kaçıklar hastanesine tıkarlar. Bunu anladınız mı iyicededim, anladık dediler. Yanınıza hiçbir şey almayacaksınız dedim, bu biyolculuk değil yani anladın mı? Oooo, göreceksin, bunlar nasıl bi çıldırdılar,ne yani müzik eşyalarımızı almayacak mıyız, onları kime bırakıcaz ki yanidediler, paraya ihtiyacımız var dediler, sudan çıkmış balığa döneriz dediler,dediler de dediler. Sısın lan dedim hepsine, dua edin de 4’ünüzü birdengönderiyorum, kendimi ne biçim bir tehlikeye attığımın farkında değilsiniz, buişi hemen iptal edebiliriz bence sıkıntı yok dedim. Bunlar bi sakinlediler, pekikna olmadılar filan. Ama neyse ona da tamam dediler en sonunda. Diğer şartımda ne dersem diyeyim, ne yapmalarını söylersem söyleyeyim yapacaklardı. İtirazistemiyordum yani, bunlar böyle her şeyi sorgularsa işimiz vardı çünkü anladınmı? İpin ucu kaçmıştı bir kere, ona da tamam dediler.

Dedim ki ben hemen 4’ünüz içinsistemi ayarlama çalışmalarına başlıyorum, sakın ola ki buradan çıkmak yok.Eğer açsanız bizim dul komşu Joanne’den bir şeyler isteriz getirir, ama aslındaçok da dolu bir mideniz olmasa daha iyi olur dedim. Bunlar pek heyecanlılardızaten, yok yok yemek filan istemeyiz dediler. Tam o sırada üst raflardan birşey lazım oldu, şuna bi uzanıversene çocuk dedim, sonra da bi farkettim ki benbunların adını bilmiyorum. Biraz sohbet etmeye başladık, nasıl bir müzikleuğraştıklarını filan sordum. Ben öyle aptal Germenler’in müziğini dinlememdedim, piyanoyu da zengin işi haline getirdiler, kendi aralarında pozlaragirerek müzik yapıyolar dedim. Benim müzik dediğim halk müziğidir, İskoçlarıngaydası olmadan, İrlandanın flütü olmadan, istediğim gibi dansedip eşlikedemediğim müziğe müzik demem ben dedim. Bi de şişko kadınları bağırtaraksöyletiyorlar şarkıları, neymiş efendim adı operaymış dedim, kıçımın zenginleridedim. Bunlar güldü etti filan, dediler ki sana ufak bi konser verelim. Hadidedim bi çalın.

Alex şarkı söylermiş, vokalistdenirmiş ona. Ama bi yandan da tef çalıyordu bacağına vura vura. Asık suratlı,Alman aksanlı Bob da banjo çalıyordu. Nick isimli çocuk Alex’e eşlik ediyordu,bir yandan da daha değişik bir banjo çalıyordu. İspanyollar’ın gitar isimli şuçalgısı hani… Paul da davul çalıyodu ama göreceksin, sanki o ayrı bir çalgıdeğilmiş de onun göbeğiymiş, istediğinde takıp istediğinde çıkarabiliyormuşgibi rahattı. Daha önce hiç böyle diklemesine çalınan bir davul görmemiştim.Nerden buldun bunu dedim, gemilerde aşçılık yapan bir arkadaşım Smyrna’yagittiğinde bana getirmişti dedi. Müslümanlar sabahları kalkmak için sokaklardabunlardan çalarmış dedi bir de.

Neyse bunlar bir çalmaya başladı,ben neye uğradığımı şaşırdım. Daha önce hiç duymamıştım böyle bir müziği. Halkmüziği gibi ama, davuldan mıdır, gitardan mıdır, işte farklı bi tarafı vardıyani. Çaldıkları öyle çok oynak bir şey değildi ama ben yine de kalkıp kendikendime dansetmeye ve bunlara eşlik etmeye başladım. Şarkıda şehri yakacakbüyük bir yangından bahsediyorlardı. Komiğime gitti, beğendim de. Sonraşarkıları bitince dedim ki niye kimsenin size para vermediğini anladım şimdidedim. Halk müziğinden daha güzel, daha oynak bişey bu dedim. Aptal köylülersizin müziğinizin değerini anlayamaz dedim. Sonra da dedim ki siz biraz şöylegeçin de kenarda bana müzik yapın, ben de o arada şu işlerimi halledeyim.

Velhasıl birkaç saat sonrasistemi hazırladım. 4 kişiyi birden belli bir tarihe gönderebilecek kapasiteyegetirdim aletleri. Bir tek geriye yeterince mazot bulmak kalmıştı. E ben de pekzengin sayılmam yani anladın mı, o yüzden çocukları çağırdım dedim ki size nesöylersem yapmanız gerektiğini söylemiştim ve şimdi de ne yapmamız gerektiğinisöylüyorum. Kraliyet Petrol Şirketi’ni soyucaz, ordan adam başı 3 litre mazota ihtiyacımızvar. Bunların yüzü bir beyazladı ki göreceksin. Kraliyete ait bir depoya mıgiricez sen manyak mısın yaşlı adam bikaç tahtan yerinde değil galiba, biziyakalarlarsa direk Zelanda’ya gönderirler, daha beteri kraliyet hapishanelerinekaparlar, o da tabi insaflılarsa ve direk kafamızı kesmezlerse… Bana bakındedim, sizi bundan bilmemkaç yıl sonrasına gönderiyorum, eğer bir şey olursa busöylediklerinizin hepsini bana yaparlar siz hiç merak etmeyin dedim, nesöylersem yapacaktınız yoksa bu iş burada biter dedim, bu akşam gece oluncagiricez depoya işte o kadar dedim. Bunlar söylendi de söylendi, sonra bi baktımkendi aralarında kavgaya tutuşmuşlar, neyse biraz da öyle oyalandılar, ben dedepoya girmenin planlarını yaptım.

Mazotu nasıl çaldığımızıanlatmayayım isterseniz, ne de olsa devlet sırrı yani. Ama sonuçta bunu başardık.Çocukların korkusu geçmişti artık, yasadışı bişey yapmış olmanın adrenaliniyledolup taşıyorlardı. Neyse gittik benim barınağa, mazotu döktüm, dedim ki şimdibiriniz gideceksiniz. 1 saat arayla hepinizi yollayacağım, ama teker tekerolmak zorunda bu iş dedim. Kabul ettiler, tamam dediler. İlk hanginiz gitmekister dedim. Nick araya girdi dedi ki arkadaşlar bi dakka, şu anda çok önemlişeyler söylememiz ve birbirimize veda etmemiz için uygun bir an olabilir dedi.Bu adamın bizi geleceğe göndereceğine inancım tam değil, ancak beni bu bokçukuru şehre bağlayan hiçbir şey kalmadı, o yüzden de ölümü göze almak pahasınaona inanmayı seçtim falan filan bi dolu saçmaladı önce. Sonra bana döndü dediki bizi hangi yıla yollayacaksın? Milenyumda neler olacağını hep merak etmiştimdedim, siz bilmezsiniz ama Huxley diye bir adam var bundan 30 yıl kadar sonradoğuyor, çok kafa adamdır kaç kez kafayı çektiğimizde bana manyak manyak şeyleranlattı dedim, onun dediğine göre gelecekte savaşlar filan olmayacakmış, herülke çok zengin olacakmış ve herkes uçan arabalarla seyahat edecekmiş, o yüzdensizi milenyuma gönderiyorum dedim. Bi dakka bi dakka dedi bu Nick, sen hanigeleceğe gittin ya dedi, ee dedim, en fazla hangi zamana gittin dedi. 1980’egittim dedim, Amerika o zamanlarda çok gelişkin, orda baya bir vakit geçirdim,1 hafta filan kaldım dedim. Bu sefer davullu çocuk Paul dedi ki dostum kendinifarklı bir mekana gönderebiliyor musun gerçekten dedi, heralde yani dedim,zaman-mekanı büktükten sonra mekanın ne olduğu fark etmez, aynı noktada durupsadece zamanın değişeceğini mi sandınız dedim. Aslında ben öyle olacağınısanıyordum dedi Paul. Sen merak etme dedim, isterseniz burada kalırsınız,isterseniz sizi de Amerika’ya gönderirim dedim. Peki hepimiz aynı yerde aynıanda olabilecek miyiz ki dedi, sen ona kafanı takma dedim, kimse diğerlerini 10saniyeden fazla beklemek zorunda kalmayacak, paralel evrende 1 saat yaklaşık 10saniyeye eşit dedim. Bunların iyice kafası karıştı ama neyse.

Sonra ilk Alex’i göndermeye kararverdiler. Alex’i tabutun içine koyduk, evet yani baya baya tabut yapmıştımdemirden, onun içine koyduk, yanımdakilere gözlük verdim, mazotu hazneyekoyduktan sonra bastım düğmeye. Bunlar alışık değil tabi, mazot dumanı iğrençkoktu ama hiçbiri ordan çıkmaya cesaret de edemedi. Bir yandan öksürürken biryandan da bakmaya devam etmeye çalıştılar, çok iyi görüyordum bunu. Patlamayahazır olun diye bağırdım birkaç dakika sonra, ne patlaması be adam dediler, busefer de herkes gözlerini kapatsın çabuk dedim, müthiş bir ışık çıktı ve sonrabir patlama sesi çıktı. Hemen kalkıp kendi geliştirdiğim havalandırmayıçalıştırdım, iyi misiniz çocuklar dedim, boğulmadınız ya dedim, iyiymişler.Sonra dedim ki kusura bakmayın, sonrasında neler olacağını size anlatmadım tabidedim. Ee nooldu şimdi Alex’e dediler, gitti dedim. Sizi bekliyor dedim.Suratsız Bob atıldı hemen, şimdi de beni gönder diye. Dedim ki aptal oğlan, 1saat beklememiz gerek. Bu bana inanmadı, tabutu açıp içine oturmaya kalktı.Tabi demir öyle bir ısınmıştı ki dokunmasıyla çığlığı basması bir oldu. Nedenolacak, elleri yandı salağın! Neyse dedim şimdi seni ikinci sırada göndermekfarz oldu dedim, orda hemen yakında bir hastane var orda ellerini sararlar, hemde sizi bir kontrol ederler, sağınıza solunuza bir şeyler olmuşsa dedim.

1 saat sonra aptal Bob’u, sonrakisaatin sonunda Nick’i yolladıktan sonra sıra Paul’a gelmişti. Sen büyük birinsansın dedi tabuta girerken. Umarım bu yaptıkların gelecekte takdir edilir.Aman ha dedim, sizi müziğinizi yapabilin diye yolluyorum, sakın buyolculuğunuzla ilgili bir şey anlatmayın, deli damgası yersiniz, saçma saçmakonuşmayın ortalıklarda dedim. Güldü bu, ben yine kendi bildiğimi okiycam yaneyse, dermiş gibi, neyse sonra dedim ki evlat sana bir itirafta bulunacağımdedim. Size anlattıklarımın büyük çoğunluğu yalandı, aslında ben 1914’e gittim sadece,daha da ötesine hiç gitmedim dedim. Ama eminim, sistemin çalıştığına eminimdedim. Paul içlerinde en açık fikirli ve sakin olandı, ee dedi yaşlı adam,neden söylüyorsun şimdi bunu dedi. 1914’te Avusturya Macaristan İmparatorluğu’nunveliahtını öldürecekler dedim. Ondan sonra da büyük savaşlar başlayacak peşpeşe dedim. Ee dedi, bizimle ilgisi ne bunun dedi. 2 gün önce doğdu bu prensdedim, adını Franz Ferdinand koydular. İşte ben onun öldürülmesini ve bütün osavaşların yaşanmasını engellemeye çalıştım ama başaramadım dedim. Aslındagöründüğüm gibi 72 yaşında değilim ben, sizin zamanınızla, yani şu anki zamanla32 yaşındayım dedim. Ama geleceğe gidip uzun süreler kaldığım için çok dahayaşlı görünüyorum dedim. Sana inanmıyorum dedi. Bütün anlattıklarının yalanolduğunu şimdi itiraf ettin daha, bu söylediğine neden inanayım ki dedi. Ozaman ona dedim ki şu Allahın cezası kapağı tut, sana kanıtlayayım her şeyidedim. Gidip masamın üzerindeki doğum belgemi gösterdim. Arthur Saville benimadım dedim. Altındaki doğum yılımı gösterdim, işte bak ben 1831 yılında doğdumdedim. Paul bana bakakaldı. Bugünün tarihi nedir biliyor musun dedim ona,biliyorum 20 Aralık 1863 dedi. Eh dedim, işte sana kanıt. Neden yaptın pekibunu dedi, neden bizi seçtin, neden daha önemli birilerini seçmedin dedi,dünyadan ayrılmadan önce birilerine elle tutulur bir faydam olsun istedimdedim. Bi de açıkçası sizi gördüğüm o pub’dayken baya sarhoştum ve alkolün verdiğicesaretle size yaklaştım. Normalde alelade insanlara gidip büyük bir dahiolduğumu itiraf etmiyorum tabii ki dedim. Bu yüzden bu fırsatı iyideğerlendirin. Amerika’ya gönderiyorum sizi dedim, orda her şeyiyapabilirsiniz, her şey mümkün dedim. Paul dedi ki yaşlı adam, dostum, sengerçekten manyağın birisin dedi. Sonra güldü ve kapağı kapattık.

İşte, 4 çocuğun kaybolmasıylaolan ilgim budur. Eğer söylediklerimin hepsini yazdıysanız, izninizle devletinyemeğimi ve evimin kirasını ödeyeceği şöyle güzel bir hapishaneye yerleşmekistiyorum artık.

Bir asosyalin hiç de acınası olmayan, küçük dünyası

2011-10-05T13:45:00.002+03:00

Geçen ay güzel bir sosyallik dalgası yaşadım. ÖnceJamiroquai konseri (böyle mi yazılıyodu lan?), sonra Adidas’ın ölümcül güzelpartisi, sonra da Bienal gezmeler filan, baya iyiydi. Jamiroquai’nin pekhakkını veremedim. Zira konser pazartesiydi ve ben iş kafasında ve haftaiçiuyku düzenine tabiiydim. Saat 10’da uykum geldi, konseri beynim uykuda izlemekzorunda kaldım bu yüzden. Ama öncesinde çıkan Multitap bayaaaaa iyi müzikyapıyordu, ki onun videoları da aşağıda. Bu yüzden Multitap bile bana yettidiyebilirim.

Öte yandan Adidas Originals Party… Dans etmekten öleyazdımresmen. Datarock başladığı sırada girdik konser alanına ve iyi ki de tam osırada gelmişiz. Müzikleri çok güzeldi, ayrıca performansları da bi acayipti.Kaiser Chiefs solisti 2009 Rakenkok’unda sahne ışıklarına tırmandığından beribu kadar eğlenmemiştim sanırım.

Red Bull’ları iç iç iç sen, dans etdans et dans et, zıplazıpla zıpla, Sophie Ellis Bextor’u artık baya yuvarlaklar çizerek ve arşa doğruyükselerek izle, sonra 1 hafta kas ağrısından ölürsün tabi. Nene gibi inersin basamakları, hatta basamak inip çıkamadığın için 3 kat aşağıdaki yemekhaneye de inemezsin filan. Bunlar olur. Bundan kelli her gittiğim konser öncesinde ısınma hareketleri yapmam gerektiğine karar verdim bu yüzden.

Bu arada, dün öğrendiğime göre Groove Armada bu eğlencelihallerimi anlatan güzel bir klip çekmiş Look Me in the Eye Sister şarkısına. Buradankendilerine sevgilerimi iletiyorum. Çok düşüncelisiniz çocuklar.

Bana kitap alllll...

2011-09-08T13:23:00.000+03:00

Doğum günümde ve yılbaşında facebook'tan atılan samimiyetsiz mesajlardan nefret ediyorum. Hele hele doğum günümdekilerden... Bu yüzden hepinizi kurtaracak bir çözümüm var.

Bildiğiniz gibi bir süredir kitap diyetindeyim. Yani kitap almayıp mevcut stokumu eritmek peşindeyim. Ama diyetteyim dediysem ölüm orucunda da değilim tabii; 1 ya da 2 tane kitap alıveriyorum yani. Elim gidiyor, içim gidiyor, yapacak bir şey yok. Her ne kadar kendime kitap almasam da, hala büyük bir kitap açlığım ve açığım var. Bu yüzden şu aşağıya yazdığım kitap listesinden istediklerinizi (çoğul ekine dikkat lütfen) seçin ve bana doğum günümde içi boş mesajlar atacağınıza hayra girip kitap yollayın kitap!

Ferit Edgü, Leş
   Kaçkınlar
   Yaralı Zaman

Orhan Pamuk, Benim Adım Kırmızı
   Kar
   İstanbul
   Cevdet bey ve Oğulları
Kara Kitap (sevgilim bana yıldönümümüzde bunu hediye etti oleeeeey)

David Thorne, İnternet bir Oyun Bahçesidir

Barış Bıçakçı, Bizim Büyük Çaresizliğimiz
   Aramızdaki En Kısa Mesafe

İnci Aral, B bira
   Kağıt Kız
   Şarkını Söylediğin Zaman

Cahit Ülkü, Suların Getirdiği Padişah
   Pargalı İbrahim Paşa

Orhan Kemal, Yüz Karası

Yusuf Atılgan, Aylak Adam
   Anayurt Oteli

Aslı Tohumcu, Şeytan Geçti

Georges Perec, Bir Paris Semtinin Tüketilme Denemesi

Ender Andaç (tüm kitapları)

Gilles Veinstein, Osmanlılar ve Ölüm

Haldun Hürel, Prenses Maria

Zadie Smith, İnci Gibi Dişler (bunu da Pommeler bana hediye etti OLEEEEY!)

Amin Maalouf, Çivisi Çıkmış Dünya

Simon Winchester, Profesör ve Deli

Sinan Sülün, Karahindiba

Neil Gaiman, Stardust (İngilizcesi yani) (Bunu da sevgilim bana hediye etti oleeeeey!)

Salman Rushdie (bütün eserleri olabilir)

Pakize Özcan, Gücünü Yitiren Kral

Pınar Selek, Yol Geçen Hanı

James Franco, Palo Alto

Orson Scott Card, Ender Serisi

Trevanian (Tüm kitapları kabulümdür)

Ursula Le Guin, Rüzgarın On İki Köşesi
   Dünyanın Doğum Günü ve Diğer Öyküler
   Dünyaya Orman Denir
   Uçuştan Uçuşa
   Hep Yuvaya Dönmek
   Bağışlanmanın Dört Yolu
   Kadınlar, Rüyalar, Ejderhalar
   Balıkçıl Gözü (aldım bunu)
   Rocannon'un Dünyası (bunu da aldım)
   Batı Sahili Yıllıkları (3 kitaplık seri)
   Başka Bir Yer
   Sürgün Gezegeni
   Atmacanın Türküsü
   Gülün Günlüğü
   Her Yerden Çok Uzakta
   Hayaller Şehri
   Başlama Yeri

George R.R. Martin, Taht Oyunları (bütün serisini aldım)

İsmet Özel, Başbaş Başabaş Başbaşa

Tea Obrecht, Kaplanın Karısı (aldım bunu da taam)

David Mitchell, Bulut Atlası

Jonathan Frenzen, Freedom

Margeret Meserve, Türk

Julian Barnes, The Sense of an Ending

Clarissa P. Estes, Kurtlarla Koşan Kadınlar

Prof. David Passig, 2050

Ned Baumann, Boksör Böcek

David Whitehouse, Yatak

Multitap

2011-09-08T12:55:00.000+03:00

Jamiroquai konseri öncesinde çıkmıştı bu Multitab abiler. Çıbık klibi hiç de özgün değil, birebir Grease'den arak hatta. Ama çocukların bütün şarkıları çok eğlenceli. keşfedin, sevin bence.

Buna yazacak bir başlık bile bulamadım

2011-08-19T15:27:00.000+03:00

Dünyayı kurtarmanın yolunu buldum

2011-08-18T12:55:00.003+03:00

Bir iş çıkışı akşamı. Her şey normal seyrinde ilerliyor. Kavacık’ta servisten inip, çocuk parkının önünden yürüyorum. Daha önce de gördüğüm, o sefer yanındaki 7 yaşlarındaki erkek çocuğuna anlamsızca hakaret eden bir kadın var önümde. Aynı kadını bu sefer yanında 4 yaşlarındaki kız çocuğuyla görüyorum. Parktan çıkarken çocuğun koluna ve ellerine vuruyor. Çocuk öyle sinirleniyor ki, önce bağırarak ağlamaya başlıyor, sonra da parkın çıkışında bir köşeye çöküp kollarını bağlıyor. Bütün sokağı inletiyor ağlaması. Kadın çocuğa eğilip bir şeyler söylüyor ve yine koluna vuruyor.

Tam o sırada yanlarına geldim işte. Kadına bakıp “Vurmasanıza çocuğa! Ne ayıp şey!” dedim. Kadının gözünde güneş gözlükleri vardı. Mükemmel bir poker suratıyla söylediklerimi duymamazlıktan geldi ve az evvel haşat ettiği kolundan tutup götürdü çocuğu. Gittiğim yer onların da gittiği yere yakınmış ki, bir süre arkalarından yürüdüm. Onları takip ettiğimi zannetmiş olabilir. Etsin, umrumda değil. Benim haklı müdahelemden sonra ağzını açmadı çocuğa. Ama çocuk feryat figan, hem de hırsla bağırarak ağlamaya devam etti. Sonra bir mağazaya girdiler, ben de yoluma devam ettim.

Arkalarından yürürken babane gibi “ne ayıp şey” dediğim için kendi kendime güldüm. Otomatikman verdiğim bir tepkiydi çünkü ve bilinçaltımda potansiyel bir babane yatması komiğime gitti. Sonra da kadına başka neler diyebilirdim diye düşündüm. Sonra kadın bana cevap verseydi ne yapardım diye düşündüm. İşi abartıp, çocuğa vurmaya devam etseydi insanlık namına ben de ona bi tane patlatırdım diye bile düşündüm.

İlginç bir şey vardı yalnız. Çocuk bağıra çığıra yürümeye zorlanırken sokakta bir kişi bile dönüp bakmadı. Demek alışmışlar bu sese, acı ya da hırsla bağıran bir çocuğun ağlaması hiç mi hiç ciddiye alınmıyor demek. Bir de akıllarından şu geçiyor galiba: Kim bilir çocuk naaptı da annesini kızdırdı. Annesinin hakkıymış gibi ona vurmak… “Anadır, istediğini yapardır”mış gibi…

Değildir efendim. Bir çocuk, ne yapmış olursa olsun, isterse evi yaksın başına geçirsin, yine de şiddet göremez. Hele ki ailesinden… Bu minik insanların hep bu boyda kalacağını, asla büyümeyeceklerini düşünüyorlar herhalde. Günün birinde gördüğü şiddetin aynısını ister istemez başkalarına uygulayabileceğini düşünmüyorlar demek ki. En asgari eğitimden bile mahrumlar, ya da belki de anlamaktan ve algılamaktan acizler.

Ya da en kolayına kaçarak, yaptıkları hareketin sonuçlarını akıllarına bile getirmiyorlar. Akıllarına gelse de “Yok canım, ne alakası var” odasına atıp üstünü de kapatıveriyorlar belli ki.

İşte bu yüzden insanlara çocuk yapma olanağının yetkili bir kurum tarafından sağlanması gerektiğini düşünüyorum. Cahil cüheyla insanların 40 tane çocuğu olurken, eğitimli ve bilinçli insanlar 1 tane çocuğu bile 100 kez tartıp ondan sonra yapıyorlar. Bir tarafta “eve ekmek getirsin, başlık parasıyla satarız, kısmetini Allah verir nasıl olsa” diyip sonunu düşünmeden, tavuk yumurtlaması gibi çocuk yapan aileler var. Diğer tarafta ise “dünyanın geleceği belirsiz, bu ülkede çocuk mu doğurulur canım, okul parasını karşılayabilir miyiz ki, biraz birikimimiz olsun da öyle niyetleniriz” diye düşünen, dünyaya getirdiğinin bir insan, bir mucize, belki de geleceğin yöneticisi, belki de geleceğin bilim adamı olduğunu düşünen aileler… Bunların birbirinden ayırt edilebilmesi için yetkili bir kurum belirlenmeli bence. Devlet atasın demek istemiyorum çünkü devlet erkanına güvenmiyorum. Hele hükümetler hiç başaramaz bunu. Belki gelecekte çok güçlenirse Birleşmiş Milletler başarabilir bu sistemi.

Diyelim ki bu kurum kuruldu. Yapılacak şey çok basit. Anne ve babanın 2 kuşak öncesine kadar gidilerek eğitim düzeyleri, yaşam şartları, aile yapıları ve entelektüel birikimleri araştırılacak. İnsanların her bir kategoride belli bir puanı tutturması beklenecek. Eğer o baraj puanı geçemiyorlarsa, o zaman 1 tane çocuk yapma hakları olacak. Hiç çocuk yapmasınlar diyemiyorum, çünkü öyle ya da böyle, çocuk ailenin önemli bir parçası. Barajı belli bir puanla geçmişse de 2 çocuk yapma hakkı olacak. Daha fazlasına gerek yok. Bu şekilde hem nüfus planlaması sağlanmış, hem de ülkelerin eğitimli bireyleri artmış olur bence. Eğer elinde “çocuk yapmaya müsaittir” belgesi yoksa insanlar çocuk yapamasın. Ne politik sorun kalır o zaman, ne karışıklıklar çıkar, ne ekonomik krizler olur, ne de başka bir şey.

How could it hurt you when it looks so good?*

2011-08-17T13:06:00.009+03:00

Bu ara Hollywood’a çok kızgınım. Kendilerine bu konuyu daha önce hiç açmamıştım, onlar da ilk kez bu post’tan duyacaklar sıkıntımı. (Zaten ne zamandır sorup duruyorlardı, Eda neyin var, neden bu kadar ilgisizsin bize karşı diye…)

Öncelikle kızgın olduğum konu, artık orijinal senaryolarla ortaya çıkamamaları. Diyeceksiniz ki nasıl olur, bir sürü film çekiliyor ya? Hayır efendim. Farkındaysanız son 5 hatta 10 yıldaki filmlerin yüzde 90 kadarı kitap uyarlamaları. Eskiden insanlar senaryolarını ünlü yönetmenlere kargolayıp “Allah’ım keşke okusa!” derdi. Ama artık aklınızda iyi bir hikaye varsa bir kitap yazmanız yeterli oluyor. Bu da anlamsız bir Bestseller furyasına sebep oluyor kanımca.

Sırf çok sattığı için ya da çok satma potansiyeli olduğu için “Müthiş bir eser!” “Kesinlikle bu yılın en iyi kitabı!” “Zekice kurgulanmış bir hikaye, okurken gözlerinize inanamayacaksınız!” denilen kitapların karşımıza çıkarılmasına karşıyım. Bir kitabın çok satması onun ne kadar iyi olduğunu belirlemez. Bir kitabın iyi olması başka bazı merciler tarafından belirlenir; eleştirmenler, diğer edebiyatçılar ya da bilmem ki, okurlar filan gibi (!) mesela. Sırf yazarın PR’cısı müthiş baskı yapıyor diye, New York Times ve benzeri gazete yazarlarının kitabın arkasına sümük gibi yapıştırdığı yorumlar benim gözümde o kitabı “müt-la-ka-ok-ku-nası-şaaaağ-e-serr” yapmıyor. Ya da “Aaa bu kitabın baya film potansiyeli var ha, bunun haklarını satın alalım da manyak para kırarız” mantığındaki büyük basım evleri o kitabın baya reklamını yaptı diye de o kitap yüzyılın şaheseri olmaz. Ama nedense böyle bir algı var işte.

Film potansiyeli olan bir kitabın gerçekten de filmini çektiler mi köşe oluyor yazar. Dili iyi kullandığı için, ne biliym özgün bir hikaye anlattığı için, insanları sarstığı ve yaşamlarımızda büyük değişikliklere yol açtığı ya da kimi ülkelerde halk hareketlerine bile sebep olabildiği için değil. Haliyle bir “Holivüt edebiyatı” oluşmuş gibime geliyor.

Hadi yeni yazılmış ve o amaçla yazılmış kitapların filmleştirilmesini anlıyorum da… Be adam, sen kimsin ki “Kolera Günlerinde Aşk” filmini çekesin? Sen kim oluyorsun da “Lovely Bones”u efsane bir yönetmenin ellerinde tüm ironisiyle rezil rüsva ediyorsun? Ve dahi sen nasıl oluyor da “Das Parfüm”deki sayfalarca süren o inziva günlerini ve aylarını eksik anlatmak pahasına para kırmayı kendine yedirebiliyorsun?

Bir başka mesele de, yine senaryo ve yaratıcılık darına düştüklerinden, birsürü re-make filmler yapmaları. Hadi Ocean's Eleven'a, Batman'e, Spider Man'e itirazım yok. Smurfs nedir abicim? Karate Kid nedir? Ama o Bewitched neydi ya? Bi de film içinde film filan yapmıyolar mı, uyuz oluyorum bu cambazlıklarına. Neymiş, Bewitched tekrar çekilicekmiş de, cadı rolünde orjinal Samantha'nın yerine (TESADÜFE BAK) gerçek Samantha'nın akrabası olan Nicole Kidman seçiliyormuş. böyle hıyarlık olmaz.

Ya o Transformers'ı napıcaz? Hadi ilk film güzeldi, komikti, Megan Fox çok ilgimizi çekmişti filan.. Sonra temcit pilavı gibi önce ikincisi sonra üçüncüsü derken, her filmle beraber (sırf sonrasında bir film daha gelebilsin diye) daha da uzattılar meseleyi, daha da saçmaladılar. Her film "En Son Savaş" havasında geçti, bi türlü soyu kurumadı şu Decepticon'gillerin. Her seferinde de insanlığın (ama aslında Amerika'nın) ne kadar harika bir ırk olduğu, onları yok etmektense onlarla barış içinde yaşamaları gerektiğiyle ilgili o bayat diyaloglar yok muydu... Abicim orda kardeşinle kavga ediyorsun kıran kırana, sağın solun kopmuş, her yerinden ayrı bir conta fırlıyor... Sen ne demeye orda barış edebiyatı yapıyosun ki? Şöyle tumturaklı bir şekilde gerin, ağzına vur bi tane, galip gel, sonra basın toplantısı yap istersen.

İşte Hollywood’gillere kızmamın ilk sebebi budur.

İkinci sebebi ise Leonardo Di Caprio. Çok magazinvari bir cümle kullanack olursam, Titanic filmiyle genç kızların ve benim gibi ergenlik öncesindeki kız çocuklarının kalbinde taht kuran Di Caprio, biliyosunuz ki yıllardır Oscar alamıyor. Titanic filminde Oscar’a aday bile göstermediler çocuğu, o da hatta “oynamıyorum lan” diyip törene bile katılmamıştı. 1994’te, 2005’te ve 2007’de Oscar’a aday gösterilmiş, kabul. Ama neden kazanamıyor bu çocuk Oscar’ları? Daha kaç tane müthiş performans sergilemesi gerekiyor acaba? Shutter Island, Inception, Blood Diamond, hatta filmi sevmemiş olsam da Departed bile şahane filmlerdi ve Di Caprio bence hepsinde de müthiş oyunculuk sergilemişti. Sanırım Oscar komitesinden birisi 97’deki bu küslük haline fena içerlemiş. O zamandan beridir de her yıl komiteyi itinayla bileyerek Leo Bey’in Oscar kazanmasının önüne taş koymakta.

Neyse Hollywood’cuğum. Umarım kırılmaca gücenmece olmamıştır. Ben çemkiririm biliyosun ama seni de severim. En yakın zamanda Avatar’vari orijinal senaryo projeleriyle karşımıza geçmeni ümidediyor, Indie filmlere devam etmeni öneriyorum. Ya da vazgeçtim, onlar yine bağımsız yapımlar olsun, sen Indie’lere el atma bi de.

*Başlık da Madonna'nın Hollywood şarkısından arak. "Böyle güzel görünürken nasıl canımızı yakabilir ki?" meali doğru olmalı.

İşte utanç tablom!

2011-08-15T02:04:00.008+03:00

Okumadığım bu kadar kitap varken, gidip başka kitap alıyorum hala. Bağımlılık gibi bişey bu. Ama bıraktım artık, Eylül ayından sonra hiçbir kitap almayacağıma ve bu kitap stoğumu sene sonuna dek bitireceğime, huzurlarınızda andiçerim!

Bi de 50 Books Challenge diye bir hadise var. Bir yıl içinde 50 kitap okuyacağını taahhüt ediyorsun ve okudukça da bunları yazıyorsun. O da benim gurur tablom, onu da aşağıya yazayım. (Her ne kadar 50 kitabı nasıl okuyacağım diye darlansam da...)

Bu yıl 50 kitap okuyacağımı taahhüt eder, bilgilerinize arz ederim.
1. Harry Potter and the Deathly Hallows, J.K. Rowling
2. Beyaz Kale, Orhan Pamuk
3. Sophie’s World, Jostein Gaarder
4. The Lathe of Heaven, Ursula K. LeGuin
5. The Left Hand of Darkness, Ursula K. LeGuin
6. A Wizard of Earthsea, Ursula K. LeGuin
7. The Tombs of Atuan, Ursula K. LeGuin
8. The Farthest Shore, Ursula K. LeGuin
9. Az, Hakan Günday
10. Tehanu, Ursula K. LeGuin
11. Tales of Earthsea, Ursula K. LeGuin
12. Tutunamayanlar, Oğuz Atay
13. İki Deniz Öyküsü, Erdal Öz
14. Pembe Otobüs, Mehmet Anıl
15. Öteki Rüzgar, Ursula K. LeGuin
16. İçdeniz Balıkçısı, Ursula K. LeGuin

Galiba 50 kitabı bitiremiycem ya, stres bastı. Birazcık üç kağıt yaparak daha ince (ama daha ağır) kitaplara geçiyorum artık.
17. Akbaba, Franz Kafka
18. İle, Oruç Aruoba
19. Harry Potter and the Deathly Hallows, J.K. Rowling (evet yine okuyorum. susun lütfen.)
20. Çoluk Çocuk, Patti Smith
21. Bir, Richard Bach
(ince kitaplara geçiyorum diyip Harry Potter okumaya başlamakta bir sıkıntı görmedim. tanesini 3 günde bitiriyorum çünkü.)
22. Harry Potter ve Felsefe Taşı, J.K. Rowling
23. Harry Potter ve Sırlar Odası, J.K. Rowling
24. Harry Potter ve Azkaban Tutsağı, J.K. Rowling
25. Harry Potter ve Ateş Kadehi, J.K. Rowling
26. Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı, J.K. Rowling
27. Harry Potter ve Melez Prens, J.K. Rowling
28. Araf, Elif Şafak
29. Ne Güzel Şey Hatırlamak Seni, Nazım Hikmet
30. Gammazcılar, Juan Gabriel Vasquez
31. Irmak Zileli, Eşik
32. Varolmayanlar, Doğu Yücel
33. Dilek Evi, Kipling
34. Tol, Murat Uyurkulak
35. Stardust, Neil Gaiman
36. Rus Öyküleri, Babil Kitaplığı
37. Duvardaki Kapı, H.G. Wells
38. Lady Anne Susuyor, Saki
39. Yaban Kızlar, Ursula K. Le Guin
40. Aşık Şeytan, Cazotte
41. Şölen, Platon
42. Komik Şeyler Yazmak, Deniz Kavukçuoğlu
43. Başka Aşklar, Ayşegül Devecioğlu
44. I am Legend, Richard Mathison
45. Vathek, Beckford
46. Soul Kitchen, Jasmin Ramadan (bitmedi)
47. Kralların Çarpışması, George R.R. Martin
48. Rocannon'un Dünyası, Ursula K. LeGuin (bitmedi)
49. Never Let Me Go, Kazuo Ishiguro (bitmedi)

Niye balık yemiyosun yavrum?

2011-08-03T15:16:00.001+03:00

İşte anneler hep aynı ya.

Lev Yilmaz

2011-08-03T15:11:00.002+03:00

İtiraf ediyorum, ismi bana Türk birini çağrıştırdığı için gugılladım bu kişiyi. Ama iyi ki de yapmışım. Kendisi Türk olmaktan çok Amerikalı gibi görünüyor ve hem videoları hem de çizimleri çok eğlenceli. Mesela bu karikatür. Herrrr gece uyandığımda bu krizleri geçiriyorum ve sonra sabaha bunları unutmuş olarak uyanıyorum. Aynı şeyi neredeyse her gece yapıyorum ve beynime çok şaşırıyorum. O yüzden paylaşmayı bir borç bildim.

Bugün de ne biçim aktif oldum ha.

"I am"

2011-08-03T12:28:00.003+03:00

TED'de beyinle ilgili bir konuşma yapan Dr. Jill Bolte Taylor'ın 18 dakikalık bu konuşmasını izleyiverin. Bir sabah uyandığında (o sırada bunu bilmese de) sol beyin küresinde bir kanama oluyor ve sol tarafın algısına müdahelesi sıfıra inerken, sağ taraf tamamen aktifleşiyor. Beyni inceleyen bir bilimadamı (ya da kadını, neyse işte) olarak başına gelenin ne olduğunu anlamasa da, o sırada hissettiklerini anlattığı bölüm, duvarla bütünleştiğini hissetmesi, vücudunu oluşturan moleküllerin birbirinden bağımsız hareket ediyormuş gibi hissettirmesi, bir numarayı çevirmesinin 45 dakikaya yakın zaman alışını anlattığı bölümlere hayran kaldım. En başta beynin nasıl çalıştığını anlattığı bölüme dikkat edin. Ardından hastaneye götürülüşü sırasında ruhunun tecrübe ettiklerini. Müthiş bir tecrübe.

Evren'e önemli mesajlar

2011-08-03T11:20:00.007+03:00

Yine birilerine loto çıkıyor, dünyalar kadar miras kalıyor filan. Hatta bazısı doğuştan über varlıklı (ama ters orantıda zeki) oluyorlar. Cidden çıldırıyorum artık. Sen git 2 bölüm bitir, İngilizce, almanca öğren, Fransızcayı da hadi ucundan acık konuş, ama hala 3 kitap fazla aldın diye aysonunu getireme. Ciddi şekilde sinirleniyorum.

Herkes gibi ben de manyak gibi para sahibi olmanın hayallerini kuruyorum artık. Amacım çok para sahibi olup kafayı üşütmek, sanki yarın yokmuşçasına yaşamak, yani paranın kölesi olmak filan değil. Çok ciddi ve önemli planlarım var.

Bana loto çıksaydı mesela… İlk yapacağım şey, herkesin hayal ettiği gibi, işi bırakmak olurdu. Sabahtan akşama kadar partilemek ya da alışverişe gitmek filan gibi sebeplerden değil ama. Gidip hem Almanca hem Fransızca kursuna yazılırdım o zaman. Öğlen birine akşam öbürüne giderdim, her iki dili de sular seller gibi öğrenene kadar da bu sürece devam ederdim.

Akabinde biri Paris’te, diğeri de Viyana’da iki stüdyo daire alırdım. Kondo değil, loft değil, rezidans değil, malikane filan hiç değil. Sadece başımı sokacak yer babında, kira filan ödemeyeceğim, rahat kafayla yaşayabileceğim yerler olması yeter de artar bile. Viyana'da teyzemleri ziyaret eder, onlarla bir iki konsere giderdim mesela. Paris'te de bütün müzeleri bir liste halinde sıralar, her gün bir sergi gezerdim. Listenin sonuna geldiğimde, yeni sergiler açılmazdan evvel de fıyar, İstanbul'a dönderdim.

Kalan paranın yarısını hayır işleri için harcardım. Sokak köpekleri ve diğer hayvanlar için çalışan derneklere akıtırdım parayı mesela. Sonra çocuk ve kadınları şiddetten korumaya çalışan sığınma evlerine verirdim parayı. Aa dur bi Dakka, zaten benim param var, ben açayım bi tane. Hem de insanlarla daha yakın olurdum o zaman, hikayelerini dinleyip onlara daha iyi yardımcı olurdum. Psikolog tutardık mesela, mutfakta eğitim verecek gönüllü şefler bulurduk, çocuklara bir sürü oyuncak alırdık, doğru düzgün eğitim almalarını sağlardık. Polis onları koruyamazsa mesela, eşleri ya da akrabaları onları bulursa diye bi de karate eğitimi verirdik. Bi yandan evrenin enerjisini kullanarak pozitif kalabilsinler, olumlu şeyleri kendilerine çekmeyi öğrensinler, bi yandan da bir şekilde başlarına bir iş gelmeden kendilerini koruyabilsinler diye yani, anladın? Tabi 1 ay içinde batabilir bu kurum. Bunun olmaması için de sürekli bağış toplamak lazım filan. Neyse hallederiz orasını, o kolay.

Paranın yarısından biraz çoğu gitti, az biraz daha kaldı şu halde. Şimdi sıra şahane bir kütüphane açmaya geldi. Hem dışı hem içi modern mimariyi had safhada yansıtan, her tarafından kitaplar fışkıran bir proje hazırlatırdım. Aralarından en iyisini seçebilmek için bunu bir yarışmaya çevirirdim hatta. En çevreci, insanları en çok çeken, alandan en iyi yararlanan kütüphaneye, inşaat masrafının dışında elimde kalan tüm parayı verirdim. Tabi bu durumda hem verimli, hem de az paraya mal olacak bir proje geliştirmeleri gerekiyor. Eh, bu kadarını da onlar düşünsün.

Param bittiğinde yazlığa gider, 1 ay boyunca kimseyle görüşmez, sadece ve sadece kitap okurdum. Şu ana kadar aldığım ve bir sebepten okuyamadığım, başucumda helix şeklinde yükselen kitap stoğumu eritir, tüm okuduğum kitapları da kütüphaneme gönderirdim.

İşte o 1 ayın sonunda, tam da 30. günün gece yarısında, hayattan istediği her şeyi elde etmiş, mutlu bir insan olabilirdim.

Biraz gözleri açmak lazım

2011-07-29T17:08:00.006+03:00

(New York Times'da 27 Temmuz'da çıkan yazıdan alıntılanmış olup, hasetinden çotur çotur çatlamaya sebep olabilecek içeriğe sahiptir.Fotoğraflar filan külliyen New York Times'dan çalıntıdır)

Tumblr insanı bütüüün gün meşgul edebilecek içeriğe sahip. Geyik şeylerle karşılaşılabildiği gibi, çok enteresan bazı haberleri de paylaşabiliyor insanlar.

Bu yazıya konu olan hadise de, çok ama çok enteresan bir evle ilgili.

Kapadokya'daki evlerin volkanik kayalardan oyulmuş olması, oradaki yapıların binlerce yıllık yaşta olması filan artık bize pek ilginç gelmiyor. "Biliyoruz zaten, hıhı evet, Kızılırmak oymuş filan, yerlerdeki deliklerden etler sarkıtılıyormuş, soğuk tutuluyormuşlar, evet" diyebiliyoruz. Ama işte bazı insanlar binlerce yıllık Kapadokya kültürünü ve mimarisini kendi yorumlarıyla yaşatabiliyorlar.

Habere konu olan evde, beraber yaşayan iki fotoğrafçı sevgili kalıyor. 56 yaşındaki Amerikalı fotoğrafçı Laura Prusoff ile 49 yaşındaki Nurettin Mantar, 1997'de bu evi almış. İlk aldıklarında ev hiç de iyi durumda değilmiş; mutfağın çatısı yokmuş, duvarlar dökülüyormuş. Hem bu sebeplerden, hem de o zamanlar Kapadokya'daki arazi ve evlerin aşırı ucuz oluşu sebebiyle, evi 5-6 bin dolar arası bir fiyattan almışlar.

Başlarda daha ufak olan arazilerindeki her bir mağarayı tek tek satın alarak, 9 tapu sahibi olmuşlar ve arazilerini yaklaşık 1300 metrekareye çıkarmışlar. Baya Asmalı Konak vari bir şey ortaya çıkmış sonuçta.

Ev 5 katlı; 4 yatak odası ve 5 geniş banyo (hamamlı mamalı) yanında, işlerini yürüttükleri ofisimsi odaları da var. Ama evi bu hale getirene kadar pek çok kez renove etmiş ve temizlemişler. Son tahlilde eve yaptıkları harcama yaklaşık 150 bin doları buluyor imiş. "Ay ne kadar pahalı" demeyin. Şayet yerel marangozlar ve ustalarla çalışmak yerine işin ehli mimarlarla çalışmış olsalardı, 14 yılda 150 bin dolar vermek yerine 1 yılda 150 bin dolar harcarlardı bu işlere.

Dekorasyona filan hiç girmiyorum, zaten fotoğraflardan anlaşılıyor. Kapadokya'da bol bol rastlanan kilimler, büyük testiler, ziller, rüzgar gülleri filan yanında, bahçelerine de türlü çeşit bitki ve çiçek dikmişler. Ortaya şahane bir ev çıkmış kanımca.

Son olarak Bayan Prusoff'un söylediği bir şey var ki, o çok ilgimi çekti. Evin her yerini yavaş yavaş elden geçirdiklerini belirten Prusoff, "İnsanın hayatta tamamlanmamış bir projesi olmalı her zaman" mottosu sebebiyle böyle yaptıklarını açıklıyor.

Bernardo Bertolucci'nin dilimize Çalınmış Güzellik olarak çevrilen filmindeki evi hatırlattı bana. Orda da sanatçı bir karı koca İtalya'da bir ev alıp yıllar içinde orayı adam ediyorlardı. (Adam ne kelime, übermensch oluyordu ev. Ama neyse)

Demek ki biraz gözümüzü açıp bazı olasılıkları kovalasak bu hayatta, o zaman bu tip ucuz ve uzun vadeli yatırımlara sahip olmamız işten bile değil. Bana had safhada ilham veren bir yazı oldu bu. Afferim New York Times.

anlamsız sorularım var

2011-07-29T17:02:00.001+03:00

Hani şimdi kamera arkası görüntüleri gösteriyolar filan ya. Ben çekimlerde oyuncuların tepkilerini az çok tahmin edebiliyorum da, esas çekim yapanların yüz ifadelerini filan merak ediyorum. Mesela son filmde Ron ve Hermione’nin öpüştüğü sahnede bazı kadınlar “ayyyyy ne romantiiiik!” diyerek gözlerini filan silmiş midir? Ya da Snape’in Lily’ye sarılarak ağladığı sahnede yönetmenin boğazı düğümlenmiş midir? Bunu merak ediyorum ben.

dekolte diyalogları

2011-07-27T15:54:00.002+03:00

can: la minique

ne giydin bugün

ben: bugün kot giydim

bi de pembe bi bluz giydim

göğüs kısmında yuvarlak bi dekoltesi var hani

can: heeeee anladım

anlamadım

görünce tanicam

ben:

The Proposal

2011-07-27T13:51:00.001+03:00

Comic Con'daki yüzlerce Spider Man'den biri

2011-07-25T10:42:00.003+03:00

Heyecan içinde beklediğimiz The Amazing Spider Man'in yıldızı Andrew Garfield, hem dalga geçer gibi, hem de samimi gibi mikrofonu ele geçirip "Burda olduğum için çok heyecanlıyım. İlk kez Comic Con'a geliyorum ve burda bulunmak benim için çok büyük bir olay" diyor. Panelin sunucusu Spider Man kılığındaki bu adamı "Soruları panelden sonra kabul edicez" diyerek yerine göndermeye çalıştığı sırada Spidey'nin maskesi düşüyor ve evet, Andrew Garfield bu.

California doğumlu bu adamın garip gurup Bir British aksanı olmasının sebebini henüz çözebilmiş değilim. Ne Amerikan aksanını düzgün konuşabiliyor, ne de İngiliz aksanını. 4 yaşında İngiltere'ye taşınmış, anası babası da İngiliz'miş. Ama belli ki o Amerikanlık hep içinde kalmış. Aksanını çıkarırsak geri kalan her yönüyle hayran olucak bir skinny-boy kendisi. Bu süpriz için de kendisini tebrik etmek istiyorum huzurlarınızda.

Ryan Gossling ve hamam

2011-07-22T16:27:00.002+03:00

Hani hep bize denir ya, Bu Avrupalılar'dan ne biçim kir çıkıyo, hamama girince gözlerine inanamıyolar filan diye. Ryan Gossling'in hamam sefasına bakış açısı bundan çok farklı.

Bir Potterfan'ın haklı, uzun ve gecikmiş çemkirisi

2011-07-21T14:15:00.002+03:00

(Baş Ucumuzdaki Kitaplar sitesine yazdığım çemkiriği buraya da eklemem gerektiğini düşündüm. Sonra da yaptım)

Zaten bitmiş olan Harry Potter bir kez daha bitti bizim için. Gereksiz fazlalıkları, mantıklı ve şeker fazlalıkları, çok fena atlanmış eksiklikler ve açıklamalar ile beraber, film genel olarak hoşuma gitti. Ama seni gidi afacan Jo, onlar nasıl süprizlerdi öyle!

Zaten bitmiş olan Harry Potter bir kez daha bitti. Jo Rowling’in 2 yıl önce Harry Potter and the Deathly Hallows’u yazmasının ardından Bloomsbury (tahminim odur ki) kitabın çeviri ve yayın haklarını fahiş fiyatlara tüm dünyaya satmaya kalkışmış, bu yüzden kitap neredeyse 1 yıl boyunca hiçbir dile çevrilememişti. İngilizce’si çıkar çıkmaz 2 kopya birden almış olan benim gibi insanlar için bu bir sorun değildi ama, İsrail’deki çocuklar Bloomsbury'ye kesinlikle boyun eğmemeye karar vermişlerdi. Kitabın İngilizce’sini satın alan birkaç tanesi, diğer Potter’daşlarının da okuyabilmesi için amatör olarak bir çeviri hazırlamış ve internette bunu yayınlamıştı. Emin olmamakla beraber, galiba Fransız gençliği de benzer bir girişimde bulunmuştu.

İngilizce filan diye dinlemeden okuyup hüngür sümük ağlayan her dilden ve ülkeden Potterfan’lar olarak biz, filmleri pek de heyecanla beklemiyorduk. 2 filme de bölünse yine de kitapla aynı olmayacaktı sonuçta; ki ben, kitabı alır almaz kendimi eve kapayarak, sadece tuvalete gidip confleks gibi basit yiyeceklerle öğünlerimi geçiştirmiş, günde ortalama 8’er saatten 3 günde kitabı bitirmiş, gece 1 sıralarında “19 yıl sonra”yı okumuş, hüngürdemekten çeşitli hallere gark etmiştim. O sıralar etrafımda Potterfan yoktu pek. Ben de blog hadisesine çok öyle aşina değildim. Dolayısıyla “Ay gördün mü bak Snape’iiiii!” diye beraber dövünebileceğim biri yoktu etrafımda. Okudum, höngürdedim, sonra bitti. Ama o gün bitti yani.

Sonra ilk film çıktı. Çok beğendim o filmi. Hele kitapta olmayan o meşhur dans sahnesi beni hem çok şaşırttı, hem de gergin gergin “öpüşecek mi bunlar acaba” diye beklememe sebep oldu. Ömrümden yarım yıl gitti heralde o birkaç dakkada, bu yüzden de seni kutlamak isterim Jo’cum.

Sonra ikinci filmin gelmezi geldi. Zaten çekilmiş, her bir şeyi hazır, üstelik şu ana kadarki tüm filmlerden daha kısa süren bu film için niçin Mevlevi sabrıyla beklemek zorunda bırakıldığımızı hala anlamıyorum. Ama neyse, zaman geçti bir şekilde ve o gün geldi. Güzeldi film, pek bir lafım yok. Hele ki bu hafta 2. kez gittikten sonra, gerçekten pek bir lafım yok. Sadece minik bazı eleştiriler…

Kitapta en çok sinir olduğum şey, doğal olarak 2. filmin bütününe de yansımıştı. Kitabın büyük bir bölümünde hiçbir şey olmuyor. Uzuuuuuun sessizlikler, kara kara düşünmeler, Hortkuluklar’ı nasıl yokedicez diye darlanmalar, Rita Skeeter (afedersiniz) orospusunun yazdığı kitap yüzünden Dumbledore imajının gün geçtikçe daha çok sarsılması, en sonunda Ron’un (boynundaki Hortkuluk etkisiyle) sinir krizi geçirip bunları terk etmesi filan çooooooook uzun anlatılmıştı. Haddinden uzun yani. Bir de önceki kitaplarda sürekli bir aksiyon olduğundan, (yok efendim tuvalette dev bulup etkisiz hale getirmeler, gölde deniz kızları tarafından boğulmak üzereyken son anda kurtulmalar, manyak çınardan salimen kurtulup sonra kurt adamla boğuşmacalar filan) kitabın bu kadar hareketsiz oluşu sinir bozucuydu. Ama unutmamak lazım ki "seçilmiş kişi" de olsa Harry 17 yaşında bir çocuk. Üstelik okulda son sınıfını tamamlayamamış, gerçek hayatla ilgili en önemli şeyleri öğrenememiş, akıl hocası ölene dek o ne derse onu yapmış, pek fazla insiyatif alamamış bir çocuk. Dolayısıyla napıcağını (ya da napıcaklarını) bilmeden o diyar senin bu diyar benim dolaşmaları normal sayılabilir.

E peki de, neden son anda her şey hızlı hızlı halloluveriyor? Okula girmeleriyle kafaları daha bir çalışmaya başlıyor ve hem 1 Hortkuluk daha bulup hem de basilisk dişiyle onu yok etmeyi akıl ediyorlar. Ardından Snape’in anılarından bir sürü şey öğreniyoruz 5-10 sayfada. Hem Dumbledore’un aklındakileri, hem Snape ve Lily’nin münasebetini, hem diğer 2 Hortkuluk’u, hem de hikayenin nasıl sonuçlanacağını çabucak açıklayıveriyor Jo. Filmde de aynı şey söz konusuydu, 2. filmin ne biçim de hızlı ve tempolu geçtiğini farketmişsinizdir.

Hadi neyse bütün bunları sineye çektik diyelim. “19 yıl sonra” neden bu kadar geçiştirilmişti? Ron kılıbık gibi kenarda duruyodu, oysa ki o bölümde bır bır konuşup duruyodu gerginlikten. Ayrıca çok da komik lafları var idi. Sonra Draco’yla Harry’nin uzaktan selamlaşmaları, Harry’nin oğlu James’in diğer oğlu Albus’u Slytherin’e girmek konusunda darlaması, Ginny’nin zerafeti (ki filmde baya katapiyöz gibi duruyodu, o çantanın 80’liği nedir yani, o paçavra kıyafetler nedir, o ifadesiz surat nedir Bonnie!!) fena şekilde atlanmıştı. Sonra Bill Weasley’nin Harry’ye yaptığı uyarılar, Molly Weasley ve Belatrix Lestrange arasındaki nefes kesici düello, Harry’nin cenneti sahnesinde Dumbledore’un çocuk gibi ağlaması ve geçmişiyle ilgili Harry’ye açıklamalar yapması da üzerine düşülmesi gereken, önemli sahnelerdi. Bunlar sinir edici bir şekilde eksik kalmış idi.

Fazlalıklara gelince, evet, sinir edici fazlalıklar da vardı. Gergin anlarda sürekli komik diyalogların yaşanması bence gereksiz olmuştu. Ron’un Draco ve diğerlerini “O benim kız arkadaşım gerzekler!” diye kovalaması tam Ron’dan beklenecek artistik bir hareket olsa da, tek kelimeyle gereksizdi. Ayrıca Profesör McGonagall’ın okul heykellerini canlandırdıktan sonra “Ay hep bu büyüyü yapmak istemiştim” diye kıkırdaması düpedüz olacak şey değildi. Ama neyse hadi, onları da kabul ettik. Bir tek beğendiğim bir fazlalık vardı, o da Neville’in “Ben Luna’ya deli manyak aşığım da, şafak doğmadan öleceğimize göre koşup ona söyleyeyim” demesiydi. Kitapta böyle bir laf bulamadım ama, olmayacak bir şey değildi. Ne zamandır Neville'in böyle birşeyler hissettiğinden şüpheleniyordum zaten. Bu konuda 5 pekiyi verdim sana Jo, güzel düşünmüşsün bu işi de.

Kitabını okumayanlar, Harry’nin ölüp sonra tekrar dirilmesi olayının çok basit geçiştirildiğini düşünmüş olmalı. O konuda bir açıklamada bulunmak istiyorum.

Harry’nin gözü yaşlı anası öldüğü sırada, farkında olmadan “sevginin gücüyle” Harry üzerinde bir koruma büyüsü oluşturuyor. Daha sonra Ateş Kadehi kitabında (filminde değil! kitabında!) mezarlıkta Harry’yi kıstırıp bir Hortkuluk yardımıyla Voldemort tekrar vücuda geldiğinde, bilmem hatırlar mısınız, Harry’nin kanını akıtıp büyüyü o şekilde yapıyorlardı. Dumbledore’un teorisine göre, o esnada Lily’nin koruma büyüsü kan yoluyla Voldemort’a da geçiveriyor. Harry Snape’in anılarına bakıp da ölmesi gerektiğini anladığında, Yasak Orman’da arkadaşlarını korumak adına bir nevi kendini feda ediyor. Voldemort bunun anlamını tam olarak kavrayamadığından, yaptığı Adeva Kedavra büyüsüyle farkında olmadan 3 şeye sebep oluyor:

1. Tıpkı annesinin kendini feda etmesi gibi Harry’nin de kendini feda etmesi sonucu, Harry bütün eşi dostunun üzerine bir koruma büyüsü yapmış oluyor. (hatta kitapta bunun kanıtı olarak o andan itibaren şatodaki kimsenin ölmemesi, Bellatrix’in büyüsünün Ginny’nin yanından geçip gitmesi gösteriliyor.)

2. Lily’nin koruma büyüsü artık Voldemort’un üzerinden kalkmış oluyor. Filmde gösterildiği üzere, bu yüzden Voldemort yere düşüp baygınlık geçiriyor filan hatta.

3. Farkında olmadan yarattığı son Hortkuluk olan Harry’nin içinde, Voldemort’un ruh kırıntısı ölüyor. Böylece çocuk artık sadece kendi ruhuna sahip, arınmış bir halde yeniden hayata dönüyor. Hadise bu.

Bir başka açıklamayı da Neville konusunda yapmak istiyorum. Cancağzımın da söylediği gibi, filmde Neville bir anda yükselivermiş gibi görünüyor çünkü.

Yıllaaar yıllar önce Voldemort Potter ailesini katlediverdiği gece, bunu safi manyaklıktan yapmadığını belirteyim önce. Harry’nin Emma Thompson tarafından canlandırılan Kehanet Dersi Profesörü Trelawney, kendi farkında olmasa da acayip translar yaşayıp çok tumturaklı kehanetler yumurtlayan bir kadın. O meşhum gecenin öncesinde de, “Temmuz ayının sonunda doğan çocuk, Karanlık Lord’un sonunu getirecek” buyuruyor kendileri. Bunu duyan Voldemort, kehanetteki çocuğun Minik Harry olduğuna yürekten inansa da, aslında Longbottom’gillerden Neville de Temmuz sonunda doğan bir çocuk. Jo hanımefendi birkaç yerde belirttiği üzere, Neville’in de pekala seçilmiş kişi olabileceği şekilde ipuçları veriyor kitaplarında. Son kitapta da Neville Hogwarts’taki anarşik hareketin bir numaralı örgütleyicisi olup, Harry’den boşalan liderlik koltuğunu çok doğal ve basit bir şekilde devralıyor farkında olmadan. Hatta filmde farklı şekilde verilen bu yılanın başını kesme hikayesinde, Neville Ölüm Yiyenler ve Hogwartslılar arasındaki gergin sessizlikte nara atarak Voldemort’a saldırıyor, Gryffindor’un kılıcıyla Voldemort’un boynunu kesmeye yelteniyor. Anında ekarte ediliyor tabi ama, cahil cesareti mi derler ne derlerse artık, Neville’da hat safhaya çıkıyor o anda. Son filmde bu sanki bir anda olmuş gibi gösteriliyor ama, biz GERÇEK ve ASİL Potterfan’ları biliyoruz ki, her kitapta çocuğun cesareti ve yiğitliği gittikçe ve gittikçe artıyor.

Sayfalarca döşendikten sonra belirtmem gerekir ki, kısa da olsa, hayati eksiklikleri de olsa, yine de filmi beğendim. Daha iyi olabilir miydi, evet. David Yates ve Jo Rowling işbirliğinden çok çok daha fazlasını beklemek hakkımızdı bence. Ama kitaptaki herrr şeye sadık kalınmasını da bekleyemezdik; o kadar arka plan bilgisine sahip olmak da biz Potterfan’ların farkı oluverdi işte.

Sevdim sevdim. Daha çok sevmeyi bekliyordum ama bunu da sevdim.

Hepimizi ilgilendiriyor!

2011-07-20T16:18:00.001+03:00

nasıl ağlasam şaşırdım

2011-07-14T12:50:00.001+03:00

stüdyo dediğin böyle olur

2011-07-14T10:31:00.008+03:00

Yurtdışında yaşayan arkadaşlarım, genellikle stüdyo dairelerde, mütevazi yaşamlar sürüyorlar. Kendileri darlanıyor oralarda ama benim o kadar hoşuma gidiyor ki kompakt yaşam... İnsanoğlunun öyle geniş alanlarda yaşamasına gerek olduğunu düşünmüyorum zaten. Kitaplarını koyacak bir yer, yüksekte bir yatak, çok lazım ise bir minik mutfak (yani musluk ve bir iki dolap) yeter de artar bile. Hep diyorum zaten; ilerde bir gün kendi evime çıktığımda kitaplarım ve kahve fincanlarım dışında bir şey götürmeyeceğim diye...

Bu New Yorker hanım da tam hayallerimdeki yaşam alanını çözmüş. Daha doğrusu hayallerimdeki demeyeyim, zira hayallerimde büyüüüük bir kütüphanesi olan büyüüüük bir ev var. Bir de ayakkabı "odası" olması lazım tabi ama, ben yine entel söylemde ısrarcıyım ve ayakkabı odası olmasa da olur diyorum. Bu kadının 8 metrekarelik yaşam alanı, benim için tam olarak hayal değil de, kısa vadedeki plan daha çok. Mümkün çünkü. Minnak bir ev alıp, içini raflarla doldurdum muydu, hayat boyu orda kalabilirim. Zaten şu anki odam da yaklaşık 10 metrekare ve içi sadece raflar ve kitaplarla dolu.

Kısacası, bu abla stüdyo yaşamını çözmüş. Üstelik Feng-Shui bi ortam sağlamış ve yoga için bile yer bırakmış. "Arada sırada kolumu bir yerlere çarpıyorum tabii" dese de, 8-9 kişilik partiler ve aile toplantıları düzenleyebiliyor evinde. Üstelik, 2 sokak ötesinde, kendininkinden çok daha büyük bir evi olan arkadaşı bile daha "cozy" (samimi, hoş, rahat) bulduğu için, onunla bu evde takılmayı tercih ediyormuş. Güzel yani.

Bunlar vedalara yeni başladı tabi

2011-07-08T14:53:00.003+03:00

Herkes Harry Potter bitiyo diye ağlayıp duruyor. İtiraf ediyorum, bu hafta sinema biletini alırken ben de bir fena oldum. Ama benim gibi esas fanlar için hadise zaten 7. kitabın bittiği sırada (yıl 2009 muydu neydi) bitmişti. Filmin bitmesinin çok az anlamı var bizim için, çünkü biz biliyoruz nolacağını.

Dün akşam düzenledikleri basın toplantısının videolarını yüklüyorum şimdi. 3. videoda herkese en sevdikleri objenin ne olduğu soruluyor. Bir de en sevdikleri kıyafetleri. Ralph Fiennes de fena bir bombalamada bulunuyor. 06:55'ten itibaren Fiennes, Voldemort kıyafetinin onu rahatsız etmemesi için jartiyer kullandığını filan anlatıyor. Zaten görmeyeli kelleşmiş yaşlanmış adam, o erkek güzeli hali yerle yeksan olmuş... Bir de cübbeye takılıp düştüğünü, jartiyer giydiğini filan anlatarak çoluk çocuğu kendine güldürüyor. (Çoluk çocuktan kastım da Emma Watson bu arada.) Kurt kocayınca ite köpeğe maskara olur misali... Yazık yazık...

NOT: Bir de bu ara sürekli video yüklüyorum blog'a, pek öyle çemkiriklerde filan bulunmuyorum. Tesadüf tamamen. Yakında yine başlarım kıl kıl konuşmaya.

yine golü attın Bono

2011-07-07T15:51:00.005+03:00

Bono vergilerini ödemiyor diye Britanya halkından bir sürü laf yiyordu ne zamandır. Cevaben "Olur mu canım öyle şey, ben acayip vergi öderim ki" diyor, ama hayranları gün geçti,kçe pıtır pıtır dökülüyordu. 3 Temmuz'da Nashville'de verdiği konserin görüntüleri sanırım hayran kitlesini eski formuna sokacak gibi. En azından bir süre için...

Bu arada Youtube'da videonun altında yazan açıklamaya göre hikaye şu: Sahnedeki sivil abi, kör bir gitarist. İsmi de Andrew. Bono abiyi sahneye çağırıyor, All I Want Is You şarkısını beraber söylüyorlar. Daha sonra sabredip videonun sonunu da izlerseniz göreceğiniz gibi, abiye gitarını hediye ediyor Bono.

Ve kalabalık çılgına dönüyor...

Harry ve Sally'nin ikinci filmi

2011-07-05T17:41:00.002+03:00

When Harry Met Sally 2 with Billy Crystal & Helen Mirren from Billy Crystal

Evlenince geçer hastalığı

2011-07-04T13:27:00.004+03:00

Türk sineması, özellikle de 60'ların Yeşilçam'ı ne kadar fantastik fikirler üretmiş arkadaş. Ne biçim de oynamış büyüklerimiz, yazmış, yönetmiş, hatta dublajda harikalar yaratmış. "Evlenmezse ölecek" hastalığını geçirmek için hiçbir çare olmaması nasıl bir kafadır ya? "Basit bir sinir hastalığı" diye tabir ettiği hastalığın belirtisi olarak baş roldeki ablamızın kafayı "İstemiyorum babaaa!" edasıyla çalkalaması Oscar'lık bir rol becerisi değilse nedir?

Peki ya dublajlar? Her filmde duyduğumuz "Esas Kız" ve "Esas Oğlan" tonlamasına bir de "Babacan, Tontiş Doktor" eklenmiş burda. Adamın ağız hareketleriyle, konuşurken durakladığı yerlerle, hatta hepsini geçtim, konuştuğu yerlerle bile tutmuyor dublaj.

"Çok ciddiyim, evlenmezsen öleceksin" diyen tontiş doktora "Yemin etme çarpılırsın doktor. Hadi baybay" demek nasıl bir feministlik örneğidir? Aklım almıyor resmen ya, ne kadar da özgür bir kadın! Bir erkeğin boyunduruğuna girmezse (ki sahilde çay içmeler ve kağıt helva tüketmelerden anladığım kadarıyla bu erkeğe baya hasta..) öleceğini bilse de, "Hııııııh! Çok komiksin doktor!" diyor, ölümü yeğ tutuyor bir yerde.

Hayranım yahu, ayakta alkışlanacak bir performans...

Ecetem bilmiş ve söylemiş açık açık

2011-06-24T13:08:00.002+03:00

Gülş'ün blogundan çaldığım, seçime ve Türk insanına, hatta Türk aydınına, hatta Türk medyasına dair kafamdaki her şeyi özetleyen, günlerdir "demek biz bilmiyoruz bu işleri" diyip küserek bir kenara çekilmeme sebep olan, yurtdışına gitme isteğimi artıran, artık kimse uğruna emek vermemeye karar vermeme sebep olan şeyleri tüm mertliğiyle ifade etmiş bu kız. Sonra da neden Ecetem gurupisisin denmesin bana.

Pottermore'da mutlu son

2011-06-23T17:14:00.003+03:00

gmail adresimi kabul etmeyince iş mailimi yazdım. o zaman kabul etti sistem. 4. seferde kayıt yaptırmayı başardım. çok mutluyum.

Çağımız gençlerinin yararlı salgını: Hipster’lık

2011-06-22T12:10:00.007+03:00

60’ların hipileri, 80’lerin mikileri, 2000’lerin tikileri derken, bir süredir yeni bir gençlik akımı oluştu. Emo’lar gibi sıkıntılı olmayan, ukalalığı yaşam tarzı olarak benimsemiş, okuyan, kah çemkirikli kah sarkastik yazan, blog oluşturan, icabında tumblr’da at koşturan bir grup bunlar.

Hipiler gibi “sevüşün” kafasında değiller, uyuşturucu batağında gençliklerini heba etmiyorlar (yaratıcılıklarını tetiklemek için kullandıkları marijuhana sayılmazsa yani), ama ilhamlarını bu akımdan aldıkları da bir gerçek. Pek çok gençlik akımı gibi Amerikan ergenleri tarafından icat edilen akımın mensupları, yaşıtlarının aksine dünya ve ülke politikalarıyla zaman zaman romantizm seviyesine varacak bir boyutta ilgililer. Romantizmden kasıt devrimci bir duygu seli değil tabi. Daha çok “Obama’yla evlenmek istiyoruuum!” seviyesinde, zararsız, bir zamanların boy band’lerinin yerine politikacıları ve düşünürleri koyan ve onlara hayranlık ya da nefret duyan bir duygu yapılaşması.

Çocukların en büyük amacı, hayatlarında orijinal olmak ve popüler kültürün tamamen dışında kalmak. “Kimse daha dinlemezken ben Amy Winehouse’u tanıyodum ki zaten” ya da “Office daha çok bilinmezken ben izliyodum, artık çok piyasa oldu” filan gibi yaklaşımları var. Bununla dalga geçen birkaç “eseri” de buraya sıralıyorum şimdik.

Peki hipster’lar nasıl tanınır? Genellikle dar kotlar giyip altına da partal (ve orijinal desenlerde) Converse’ler ya da Vans’ler giyinmeleriyle tanınıyorlar. Bazı modelleri Adidas Originals’dan edindikleri asortik ayakkabıları da tercih edebiliyor. Saçları emo’lar gibi saçma sapan renklerde ve yüzlerini kapatan kakullerle bezeli olmuyor genelde. Ama hem kızlar hem de erkekler asimetrik saç biçemlerinden hoşlanıyorlar. Her zaman öyle çok göze batan şekillerde giyinmiyorlar; kot üzerine sade bir tişört de giyebiliyorlar bu arada. Şayet gözlük kullanıyorlarsa, ya paraya kıyıp Ray-Ban’in Wayfarer’larından ediniyorlar, ya da “o parayla kaç kitap alırım biliyor musun” diyerek pasajlardaki eskicilerden 3-5 liraya eski çerçevelerden alıyorlar. Bunların dışında alakasız renklerden oluşan, hiçbir tarza oturtamadığınız bir giyim kuşam zevkleri de olabiliyor, mesela şunlar gibi...

Bizden geçti ama özelikle kardeşimin nesli için çok “uygun” bir akım bu bence. Enfes bir ukalalık zeminine oturttukları orjinallikleri çok hoşuma gidiyor. Bizim çocuk da geçenlerde Ray-Ban aldıydı zaten, o yolda ilerlese fena olmaz yani.

Volkswagen'in bir reklamı

2011-06-08T12:25:00.002+03:00

Metroda bir hoşluk

2011-06-06T16:34:00.004+03:00

Hadise şu:

Bir de altındaki yorumlara bakın... Yani ne biçim insanlar yaşıyor bu ülkede, gerçekten anlam veremiyorum. Çocuklar çok güzel bir şey düşünmüşler, 3 sesli şarkı söylemişler metroda. İnsanlar bir anda dumur olmuş, sonra da gülümsemiş 1 dakika kadar. Gerçi biz Türk olduğumuzdan asla bozuntuya vermeyiz ya; metrodaki herkeste bir cool'luk bir cool'luk...

Videonun altındaki yorumlarda söylenmeyen şey kalmamış. Yok efendim ilk Jericho'yu söyleyenin "yoklukta bile gideri yokmuş", yok bunlar rızkına koşsunmuş metroda entellik kuntellik yapmasınmış, başka birisi bu çocukları tokatlarmış, öbürküsü demiş ki Türkçemiz'de çok güzel türküler var Atatürk böyle yapın istemezdi... Size ne kardeşim! Tamam herkes beğenecek diye bir kaide yok, ama genç insanlara da biraz cesaret vermek lazım. Sanatı sokağa indirmeye çalışan, belli ki yüzlerce kez bu şarkıyı prova etmiş çocukların cesaretini kırmamak lazım.

Sonuçta, çok beğendim ben bu işi. Metrobüste kolbastı oynanan videodan biraz daha çok beğendim. İnşallah bu etkinliklere devam ederler. Bir de en sonunda herkes alkışlamış ya, onu da daha çok sevdim.

ZAZ, Je Veux

2011-06-03T13:03:00.000+03:00

Bu fotoğraftaki aksiliği bulalım

2011-05-20T11:27:00.005+03:00

The Daily What'ın tumblr hesabında, 19 Mayıs günü kullandığı bülten fotoğrafı, dikkatimi belki de haddinden fazla çekti. Daily What biraz saçmalamış ve fotoğrafın ayrıntılarından bahsetmemiş hiçbir yerde. Zaten ilgimi çeken de bu fotoğrafın nasıl, neden çekildiği, fotoğraftaki kişinin kim olduğu, bu saçma sapan olayın nerde gerçekleştiği (kızın dişlerinin düzgünlüğünden ve kotunun altından sırıtan kovboy çizmesinden tahminim o ki kırmızı Amerika'da bir yerde geçiyor) önemli değil pek. Ben daha çok fotoğraftaki en yalın haliyle "ne?!" tepkisine yoğunlaşmak istiyorum.

Gördüğünüz gibi, hanım hanımcık, tahminim o ki 1.70 boylarında, yüzünde gülücükler açan, elinde bir adet rpg-7 ve bir de m-16 with grenade launcher olduğu halde, karnında bebesiyle poz veren bir hanımkız görmekteyiz. Hanımkız "at, avrat, silah" yaşam felsefesinin sadece Türkler'e özel olmadığını kanıtlar gibi poz vermiş. Fotoğrafı biraz daha analiz edince farkediyoruz ki, farkında olmadan yogadaki "savaşçı" pozuna yakın bir duruş sergilemiş; tek ayak karşıya, tek ayak da ona 90 derece duracak şekilde, "Come at me bro!" tarzında bir duruş.

Hamile olmasına rağmen göbeğini düzgün saracak bir kıyafet giymemiş olmasının birkaç sebebi olabilir. En kolay çıkarım, kızın hat safhada salak olmasıdır. Ayağındaki bota ve uzun kotuna bakılırsa hava çok da sıcak olmasa gerek (doğru düzgün eğilemeyen genç anne adayının bacaklarını jiletleyememiş, bu yüzden de kot giymiş olması her zaman ihtimal dahilindedir). Böyle bir durumda niçin babasının bol gömlekleriyle filan gezmiyor bu kızcağız diye düşünmek, bunu sorgulamak en büyük hakkımızdır. Daha karnındayken soğuktan koruyamıyorsa bu bebeği, eline değil AK-47, bazuka alsa koruyamaz o çocuğu.

Bir diğer sebep, kızın büyük bir Madonna hayranı olması ve "bir gün hamile kalırsam ben de onun gibi hep tişört giyerek gezicem" diye adak adaması olabilir. (Madonna gibi'den kastımı da aşağıdaki fotoğraftan görebilirsiniz) Hal böyleyse saygı duyarım. Tarz yapmış derim. Kalabalıktan farklılığını ortaya koymuş derim. Akabinde çekilirim.

Üçüncü bir sebep de kızın çok fazla fakir olması olabilir. Gidip uzun bir kıyafet alacak parası yoktur belki, soğuk moğuk idare ediyordur. O zaman da "Sen bir paket bebek bezi ne kadar biliyor musun abla" diye çıkışırım kendisine, aile planlaması yapmadan çocuk doğurmaya kalktığı için kızar da kızarım.

Gelelim esas konumuza.

Bu kızın elinde silahlarla poz vermesi bana kalırsa "püff salak karı, oyuncak mı o elindekiler"den daha öte, daha ayrıntılı, üzerinde uzun uzun düşünülerek yorum yapılması gereken bir durum.

Fotoğraftaki boş bakışları görmezden gelerek, hanımkızın aslında dünyaya bir mesaj verdiğini düşündüğümü söylemek istiyorum. Hat safhada korumacı bir anne olduğunu göstererek, "bana ya da çocuğuma zarar vermeye çalışan olursa neler yapacağımı görürsünüz adamım" dediği aşikar. Bu mesajı verirken yüzünden eksik olmayan gülümsemesi ise açıkça "kedi gibi görünsem de, kafamın tası atarsa parçalarım" demektedir. Bu yönüyle takdir edilesi bir poz vermiş olup, hatanın onda olmadığını, onu bu silahları kullanmaya zorlayacak kişilerin suçlanması gerektiği de, gelecekte jüri üyeleri ve saygıdeğer mahkeme tarafından mutlaka dikkate alınmalı.

Analize devam ederken, aklıma bu pozun altında başka bir naif sebep yatıyor olabileceği geldi. Belki de hanımkızın doğmamış çocuğunun babası savaşta bir yerdedir ve bu poz da "yiğidim ülkemizi korurken ben de namusumu koruyorum" şeklinde bir mesaj içeriyordur. Irak'tan birliklerini çekmiş olsa da, hala dünyanın pek çok yerinde Birleşmiş Milletler'in barış gücüyle hizmet vermekte olan asker kardeşlerimiz, ailelerinden böyle bir fotoğraf görünce çok mutlu oluyorlardır sanırım. Şu halde insanüstü bir güçle o silahları havaya kaldırıp poz veren bu şirin mi şirin anne adayına söyleyecek pek de bir sözüm olamaz. Her ne kadar yüzündeki samimi gülüşten hoşuna giderek bu pozu vermiş gibi görünse de, sırf asker eşi/erkek arkadaşı mutlu olsun diye de bu duruş sergilenmiş olabilir. Sevdiceği bal böceği vatani görevini yaparken insan hayat felsefesini, hayata karşı duruşunu, anti-militaristik tepkilerini filan bir kenara bırakabiliyor.

Üff çok zorladım.

Şeytanın avukatlığı da bir yere kadar, sembolik analizler de! Bu kız bildiğin eğlencesine yapmış bunu. İçinde bir can taşıyan dişi nasıl olur da savaşı savunur, yeni aldığı ayakkabıyla poz verir gibi silah dükkanına gider ve iki tane eşşek danası gibi silahla poz verir, bunu niye internete koyar, anlamak mümkün değil! Rakel Dink'in dediği gibi, bir bebekten katil yaratan kişiler ne biçim insanlardır? İşte bu kadın belli ki bebeğinden bir katil yetiştirecek, asker bile değil. Gelecek nesiller için çok endişeleniyorum, ne biçim bir bilgi birikimi, kültür ve insanlık bilinci aktarıcaz bilemiyorum. İçim sıkılıyor, darlanıyorum. 15 dakika bu fotoğrafı inceledim, notlar aldım, kapadım kapadım bir daha açtım, anlamaya çalıştım, birazcık da anladım ama kabullenemedim.

Hem hamile olucaksın, hem de silah kullanımını savunacak ve bunu bir oyun gibi görecek, elinde bir rpg-7 ve bir m-16 with grenade launcher'la poz vereceksin. İroni değildir bu. İdiyotluk da değildir. Başka bir şeydir.

Protesto ekonomisi

2011-05-18T14:10:00.004+03:00

Pazar günü ani bir kararla, üşenmedik taaa Taksim’e gittik. Binlerce genç ve birkaç köpek, internette habire bi arıza çıkarmalarını, gerçek hayatta bulamadığımız özgürlüğümüzü engellemek, denetim altına almak için günaşırı saçmalıklar icat etmelerini protesto ettik. Bağırdık çağırdık, zaman zaman nerden geldiği belli olmayan bir darbuka sesine göbek attık, zılgıt çektik, güldük, eğlendik ve sonra dağıldık. Yürüyüş Asmalımescit’te sonlanacaktı, ama biz oraya kadar sabredemedik. Ayşen, ben ve Can, Çin Büfe’nin oralardan geri döndük, meydana doğru bir kafeye oturduk. Geri kalanlar yürüyüşlerini tamamladılar ve onlar da Asmalı taraflarından bütün İstiklal’e, hatta İstanbul’a yayıldılar. Normalde evde oturup pinekleyeceğine, anarşiklik yapmak için sokaklara dökülen binlerce insan, o güneşli Pazar gününde ekonomiye can verdiler. Yediler, içtiler, kitaplar aldılar ve sinemaya gittiler. “Al, ver, ekonomiye can ver” demeyi bilen devlet yapısı, protestolara bir de bu açıdan baksın. Gençleri rahatsız etmeye devam etsinler, onları sokaklara döksünler demiyorum tabii. Madem bir halt yeyip sokaklara döküyorlarsa milleti, su filan sıkmasınlar üzerlerine, hadise yaratmasınlar.

Günün jesti Kraliçe'den geldi

2011-05-18T13:18:00.004+03:00

The Daily What'ın söylediğine göre, Kraliçe'nin irlanda'yı ziyaretinde yeşil bir takım giymiş olması günün jestiymiş. Kendilerine göre İrlanda yeşili, bize göre cami yeşili olan bu anlamsız kıyafet ve şapka kraliçeyi çok açmış olsa da, kıyafet seçiminden öte bir jest daha yapmış kraliçe; İngilizler'le savaşırken hayatını kaybeden İrlandalılar anısına yapılan bir anıtı ziyaret etmiş, dibine de çelenk koymuş.

Ülke bağımsızlığını kazandıktan 100 yıl sonra ilk kez bir Kraliyet üyesi tarafından ziyaret ediliyor. Klasik Türk davranışını sergileyeceğim izninizle ve bugün bir Kürt devleti kurulduğunu, bundan 100 yıl sonra da bizim Reis-i Cumhur'un ziyarete gittiğini hayal edeceğim. Hadi bizimki çiçek neyin bırakmasın anıtlara da daha basit bir şey yapsın, Kürt askerine selam dursun "Merhaba asker" diyerekten. Aklınız alıyor mu?

Make the difference

2011-03-23T15:45:00.002+02:00

hayatımda böyle saçma şey izlemedim

2011-03-04T11:09:00.002+02:00

ama çok komik. ayrıca avrupalıların ne kadar açık fikirli olduğunu da ortaya koyuyor.

ya da başka bir bakış açısından yorumlarsak; britanyalıların avrupalıları gay görmesi, hatta aradaki farkı tam anlayamaması filan da diyebiliriz tabi ^^

Chez moi

2011-02-11T12:16:00.009+02:00

Emlak gazetesinde çalışmaya başladığımdan beri, ev tasarımlarıyla baya bir haşır neşirim. Aklımı başımdan alan pek çok tasarımla karşılaşıyorum; salyangoz ya da balina şeklindeki ekolojik evler, bir dağın başına monte edilmiş kulübemsi evler, yarısı suyun altındaki kulübeler… Ama her zaman için en çok ilgimi çeken tasarımlar, camekanlı salonları olan, içinde büyük kütüphaneler barındıran, minimalist evler oldu. Bu ev de şu ana kadar gördüğüm en güzel kütüphane tasarımlarından birine sahip, hatta hayalimdeki ev yapılmış bile diyebilirim.

Bu diğer ev ise, hep rüyalarımda gördüğüm, çoğunlukla kabus şeklinde karşıma çıkan bir tasarımı barındırıyor. Mimarlar bu tasarımı “Deception yöntemiyle” zihnimden almış sanki. Rüyalarımda bir mafya babasının (ki genellikle ben de onun metresi olurum) evinde bu tip bir havuz vardır. Oldukça derin ve yaklaşık 1 metrekarelik büyüklükteki havuzun altında bir de gizli tünel vardır ve ev deniz kenarında olduğundan, bu tünel de denize açılmaktadır. Ben de evimizi basan rakip mafya örgütündekilerden kurtulmak için girerim havuza. Ben suyun içinde tünele ulaşmaya çalışıp başaramazken, dışarıdaki silah sesleri kulağıma gelir. Her ne kadar bir kabus öğesi de olsa, bu salon içindeki havuz işi şu an bana şahane şeyler çağrıştırıyor.

14 Şubat bir saçmalıktır

2011-02-10T12:56:00.004+02:00

(foto: 9gag'den)

Merhaba. Ben bir 14 Şubat karşıtıyım. 14 Şubat’ı kutlamadığım gibi, etrafımdakilere de kutlamamalarını telkin ediyorum ve ikna ettiğim her insanla mutluluğum katlanıyor. Para kazanmaya yeni başlayan benim gibi gençler için, o gıllicik maaşın önemi büyük. Yok yılbaşıymış, yok doğumgünüymüş, sigorta primiymiş, yeni kot almalıyımmış, ay yeni Polaroid çıkmışmış derken ay ortasında maaş bitiveriyor. Bi de sevgilin varsa iyice sıkıntı, çünkü sürekli görüşmek istiyorsun adamla. Napıcan yani, dışarı çıkıp da bir şey yememek içmemek olur mu? Olmaz. O yüzden de iyice battın işte. Bir de daha yılbaşı hengamesinden ve ne hikmetse sosyal çevremin yarısının doğum günlerinin buluştuğu Ocak ayından çıkar çıkmaz, 14 Şubat’ın burnumuza dayatılmasını, “Hadi sevgilinize pırlanta alın, ona en güzel hediye halıdır halı, hayır esas motorsiklet alsanız şahane olur” gibi ticari düşüncelerle zora koşulmayı ben kabul etmiyorum.

Çok şükür “larç” ailelerimiz var da, sevgililerimizle rahat rahat buluşup görüşebiliyoruz. 14 Şubat yıl içinde sevdiğim kişiyle görüşmeme izin verilen tek gün olsaydı, örneğin Roma İmparatorluğu’nda olduğu gibi filan, o zaman ben de 14 Şubat’ı heyecanla beklerdim. Ama zaten sürekli görüşüyoruz, çok eğleniyoruz, birbirimize hediyeler alıyoruz, kahve ısmarlıyoruz filan. Şu anda 14 Şubat bizim için hiçbir şey ifade etmiyor bu yüzden. Üstelik kabul edelim, bu firmalar da 14 Şubat’ta iyice beyinlerini yiyorlar. Sevgiliye “kültür sanat dolu bir yıl hediye etmek” hadi orijinal bir hediyedir belki ama, “aşkınızı göstermenin en güzel yolu halı” şeklinde bir reklam büyük saçmalık.

Ha bir de neden 14 Şubat hep kadınlara yönelik düşünülüyor? Sevgili müessesesi çift taraflı olmalı, değil mi? Bu reklamlar filan erkekler için de yapılmalı mesela. Örneğin “Bu yıl 14 Şubat’ı evde kutlayın” diyen bir iç çamaşırı reklamı… Ya da “Bu yıl da bir seferlik onun istediği şeyi yapın” diyen bir Playstation reklamı filan… (kız ve erkek beraber oyun oynasın ya da Guitar Hero ekipmanı olsun önlerinde)

Bu denli ticarileşmiş bir güne, sadece hediyeye ve gidilecek mekana indirgenmiş bir sevgililer günü konseptine karşıyım. Ayrıca bu günün sapların gözüne sokulmasına ve insanların illaki sevgilisi olmak zorundaymış, bu günü kutlamak zorundaymış gibi hissettirilmesine de karşıyım.

:) çok samimiyetsiz bir gülüş şekli

2011-02-04T16:22:00.000+02:00

ben: ben gelmesem sıkıntı olur mu ya?

can: olmaz edacim

cevaba bak

ahusdfhudfsahuuhas

yok hayatim olmaz olmaz

ben: peki

can: peki

ben: samimi cevabın için teşekkür ederim

can:

bisi degil canim

asdjasiojsaduh

ben:

can:

ben:

can:

Dünyanın yok olmasına 12 dakika kala, ya da "Sarı"

2011-01-12T15:29:00.004+02:00

ai weiwei's shanghai studio demolished (designboom'un haberi)

authorities have stayed true to their decision to demolish ai weiwei's shanghai studio, located in the northern district of jiading. destruction of the building has begun.

considered one of the most outspoken contemporary chinese artists / activists of our time, ai weiwei's studio was deemed illegal by the government who said it did not follow the proper building permits, so plans for the building's demolition were slated.

funnily enough, it was also the government and jiading mayor sun jiwei who originally approached the artist two years ago, inviting him to open a studio space in the chinese city's agricultural district as part of their plan to develop into a cultural centre of the metropolis, and they had promised to help him acquire the necessary documents to erect the building.

back in november 2010, the artist offered his supporters 10, 000 river crabs as a means of celebrating the government's order to demolish the structure. crabs as the dish of choice could be considered a bit of a political statement as the chinese name for the river crustaceans sounds like 'harmonize', a common figure of speech used by chinese authorities in reference to government censorship. more than 400 followers attended the successful event.

supporters and followers of ai weiwei have been uploading their documentation of the demolition real time. you can view images of the progress here.

Never Sorry

2011-01-07T16:22:00.004+02:00

Ai Weiwei: Never Sorry TEASER from Ai Weiwei: Never Sorry on Vimeo.

Doğu'yla Batı'nın farkı şu aslında: Yapılan protestolar, işkenceler, dayaklar, düşünce hareketleri, sistem eleştirileri bir ya da iki nesil sonra meyvesini veriyor. Fikir özgürlüğü denen hadise bu işte. Değişimi kabulleniyor ve yeni nesillere aktarıyorlar. Onların polisi de polis, bürokrasisi de bürokrasi. Onlar da başta değişime karşı duruyorlar. Ama sonra sorguluyorlar kendilerini, "evet ya, aslında hatalıyız galiba"ya kadar geliyor iş.

Doğu'da ise geleneğe ve yanlışlıklara körü körüne, inatla bağlanılıyor. Değişim korkunç bir şey olarak görülüyor, dünyanın sonu gibi bişey adeta. Bu yüzden de karşı çıkılan şeyler asla değişmiyor, sistemin tamamına biat devam ediyor. İşe yaramayan bölümlerden vazgeçilip sistemin bazı kısımlarını güncellemektense, en ufak bir değişimin yıkım getireceğinden korkularak tüm sıkıntılar ve yanlışlıklar hasıraltı ediliyor.

Ai Weiwei'nin yukardaki vidyosunda Çinli bir adam şöyle diyor: Çin asla değişmeyecek. O kadar kanıksamış ki bu sistemi... 2 milyar insan ya, 3-5 kişi bile değil. Tüm bürokraside topu topu kaç kişi vardır ki en fazla? 1000 mi? 10 bin mi? 100 bin mi? 1 milyon mu? Ne var bu kadar vazgeçilmez olan? Nedir bir araya gelememelerinin sebebi?

Her neyse... Devamında da Weiwei şöyle diyor: Benim babam ve onun nesli iyi bir iş yapamadı diye, benden sonraki neslin de benim kavgamı sürdürmesini istemiyorum.

İşte ben bu cesur insanlara ve onların yaratacakları değişime inanıyorum. Başka bir yazı konusu olarak, Barack Obama'nın "babasından devraldığı hayaller" ve onları gerçekleştirebilmesi de bir örnektir bu yazdıklarıma.

radikal dürüstlük

2011-01-07T15:58:00.004+02:00

Lie To Me dizisinde Eli diye bi karakter var. Adamın özelliği “radikal dürüstlük” dediği hadise sebebiyle, kimseye asla yalan söylememesi. Öyle her ağzına geleni de söylemiyor ama; sadece biri ona bişey sorduğunda mutlaka doğruyu söylemek şeklinde bir davranışı benimsemiş.

Bu ara aklımı çok kurcalayan bir şey bu yalan meselesi. Küçüklüğümüzden beri bize yalan söylemememiz, her daim dürüst olmamız söyleniyor. İyi de bu öğüdü verenler dahil kimsede doğruyu söyleyecek, hatta doğruları duyacak kadar bile cesaret yok ki. Bir kadına örneğin “evet, popon gerçekten de çok büyüdü” dediğinizi düşünebiliyor musunuz? Ya da bir keresinde üniversitede aynı dersi aldığınız birisi "beni neden Facebook'tan sildin?" dediğinde "çünkü Facebook olmasa adını bile bilmeyecektim ve hayatında olup bitenleri dikizlemek gibi bir zevkim yok" demek ne hoş olurdu değil mi? Tabii bu cümleleri sarf ettiğiniz anda kimsenin size trip atmayacağı, bağırmayacağı, karşı “saldırıya” geçmeyeceği bir dünyada…

Bütün yönetim sistemlerimiz, birincil ve ikincil ilişkilerimiz yalanlar üzerine kurulmamış olsa, ya da minik bazı yalanların (beyaz, pembe, adı her neyse…) bizi zor durumlardan kurtarmayacağını düşünmeseydik, o ilk yalanımızı söylemeseydik ve gerçekten dürüst kalabilseydik, hayat çok ilginç olabilirdi. Ya da kim bilir, çok sıkıcı da olabilirdi. Herkesin birbirine güvendiği, hiçbir sorunun yaşanmadığı, “sorun sende değil bende” cümlesinin tarihte bir kez bile kurulmadığı bir dünya…

über romance

2011-01-04T15:41:00.002+02:00

can: of 14 subatla ilgili bisiler yapmam lazim

ben: neden

can: istock iste

yine pazartesi'nden

2011-01-03T17:23:00.001+02:00

can: al bu da benim yörelerden

ben: hangi yöreymiş o?

can: chillout köyü

bazen pazartesi sendromu çok fena vurur...

2011-01-03T16:29:00.000+02:00

(söz konusu vidyo)

ben: 4 numaralı vidyoda nası adam çot diye duruyo

ama balata kokusu tüm diyarlara yayılıyor sanırım dimi

can: izleyemedim hepsini hayatim

ben: izle

can: isim var

sekerim

askim

yavrum

baltanemgultanemoyanaklaraltanem

sevdimsenibirkerebaskasinisevmemetanem

yakarimasutakarimasuogozlerbenibendenalayimasu

Saat 16:27, Pazartesi günü gönderildi

yine bi sardım ben

2010-12-15T15:01:00.004+02:00

Sürekli sürekli Friends izlemekten gına geldi geçenlerde. Friends'den nasıl olur da sıkılırım, ne ayıp şey tööbe tööbe haşaaağ derken, biraz ilişkimize ara vermeyi kabullendim. Sonra da olanlar oldu. Mad Men'e çok fena sardım. Bu internette dizi izlenen sayfaların filan fena müdavimi oldum. Sayfalar takılıp da dizi zevkim sekteye uğrayınca dellendim hatta birkaç kez. Neyse bunda bişey yok zaten. Esas mesele şu ki, dizideki Joan isimli fettan ablanın kalçalarını gördükçe çok iyi bir tercih yaptığımı, hayatımı makarna üzerine kurmanın aslında pek de kötü bir şey olmadığını, aman canım kahve içmem biraz kolesterol de ordan düşer filan gibi kolaya kaçmacı lafamtürki kafalarının aslında ne kadar yerinde olduğunu farkettim. Bundan sonra kimse bana diyetten filan bahsetmesin.

Ha bu arada, 40 beden dünyasıyla ilgili harika bir keşfimi de paylaşmak isterim. Sevdiğim mağazalarda eskiden (yani ben 36 bedenken) hiç kendime göre bişi bulamıyordum, hemencik bitiyordu 36'lar. Ama şimdi herrrrrrrr yerde aradığımı rahatlıkla buluyorum. Hadi bu da benden minnak bir dipnot olsun.

I, Hermione

2010-12-08T09:41:00.005+02:00

Harry Potter'ın son kitabının Türkçe'sini aldım. 2 tane İngilizce, bir tane de Almanca kitabın ardından, Sevin Okyay'ın harika çevirisini de okuyayım dedim, bunda şaşacak bir şey yok. Gerçi emin olmamakla beraber, galiba Türkçe'sini daha evvel bir arkadaşımdan hacılayıp okumuştum. Yok ya, baya baya ödünç alıp 3 güne bitirip geri vermiştim, evet.

Kitaplar konusundaki bu maymun iştahlılığım ve düpedüz görgüsüzlüğüm ne olacak bilmiyorum. Harry Potter'a durduk yerde tekrar sarmadan evvel David Boratav'ın "Beyoğlu'nda Fısıltılar" kitabını yarılamıştım. Üstelik şahane bir kitap ve bana bir arkadaşımı fazlasıyla hatırlatması dolayısıyla daha bile fazla hoşuma gidiyordu. Ancak onu bir güzel başucumdaki tepeciğin en tepesine yerleştirip, hunharca Harry Potter'a sardım. Üstelik ondan hemen önce de Jorge Luis Borges'un "Kum Kitabı"nı elime almış ve 2 hikayesini okumuştum bile. Sürekli bir kitap bitmeden diğerine başlıyorum ve uzun zaman okumadığım yeni kitaplar alıyorum. Üstelik okumak konusundaki bu eşşekçe tavrım gazete ve dergi okurken bile gösteriyor kendini. Bir haberi bitirmeden diğerine geçmem, özellikle Reuters'in fotoğraflarının kullanıldığı haberlerde fotoğrafa bakmaktan yazıya konsantre olamamam, heyecanla o ayın (ya da haftanın) dergisini aldığımda bir tek yazıyı bile sonuna kadar okuyamamam bence çok ayıp.

Harry Potter'ın son hikayesini tekrar bitirip gözyaşlarına boğulayım bir an önce de, şöyle biraz yetişkin işi kitaplar okuyup entellektüel birikimimi artırayım.

From Above

2010-12-01T21:03:00.000+02:00

They even looked at each other once
Across a crowded bar
He was with Martha
She with Tom
Neither of them really knew
What was going on
Strange feeling of never
Heartbeats becoming synchronised
Staying that way forever
But most of the time
It was just near misses
Air kisses
Once in a book store
Once at a party
She came in as he was leaving
And years ago at the movies
She sat behind him
Six thirty showing
Of While You Were Sleeping
Never once looked around

It's so easy from above
You can't really see it all
People who belong together
Lost and sad and small
But there's nothing to be done for them
It doesn't work that way
Sure we all have soulmates but we walk
Past them every day
Oh no

And it's not like they were ever actually unhappy in the lives they lived
He married Martha
She married Tom
Just this vague notion that something was wrong
An ache, an absence, a phantom limb
An itch that could never be scratched

It's so easy from above
You can't really see it all
People who belong together
Lost and sad and small
But there's nothing to be done for them
It doesn't work that way
Sure we all have soulmates but we walk
Past them every day
Oh no

Neither of them knew what was going on
The strange feeling of never
Heartbeats becoming synchronised
Staying that way forever

And who knows whether that's how it should be
Maybe a ghost lives in that vacancy
Maybe that's how books get written
Maybe that's why songs get sung
Maybe we owe the unlucky ones

It's so easy from above
You can't really see it all
People who belong together
Lost and sad and small
But there's nothing to be done for them
It doesn't work that way
Sure we all have soulmates but we walk
Past them every day
Oh no

Maybe that's how books get written
Maybe that's why songs get sung
Maybe we owe the unlucky ones

buralara giden insanlar var mıdır ya?

2010-12-01T15:27:00.003+02:00

(Hilton Maldiv'deki Sualtı restoranı)
(Fiji'deki Poseidon Resort)

Yedekte tutulacak bir haber olarak, dünyadaki enteresan otelleri yapıyorum. Karşıma Maldivler’deki Hilton’un denizaltı restoranı ve Fiji’deki Poseidon Resort çıkıyor. Ben ise işyerimdeyim, yaklaşık 2 yıldır tatile çıkmadım ve bu 2 yılda doğru dürüst yanamadım bile. Şuan çok mutsuzum. Mutsuzluğumu size de sıçratmak ve sizi de bir nebze olsun darlamak istedim. Umarım başarılı olmuşumdur.

Last Kiss

2010-11-25T16:08:00.001+02:00

şarkısı da Pearl Jam'den geliyor...

kalp versus kalp

2010-11-17T23:02:00.003+02:00

Kız, bardağı görür.

Kız, arkadaşına bu bardağı almak istediğini, ancak bardağın Türkiye'ye gelmesini beklemesi gerektiğini söyler.

Kız, bardağı unutur.

Erkek, bardağı görür.

Erkek, bardağı kız için alır.

Erkek, kızın bu bardağı istediğini bilmiyordur.

Kız, erkeği çok seviyordur.

Bu bir eleştiri yazısıdır

2010-11-17T20:28:00.009+02:00

Newsweek Amerika’da Ramin Setoodeh’in yazdığı “Deathly Hollows? Try Deadly Boring.” makalesine vermeyi, haddim olmayarak, gönül borcu addettiğim bir cevaptır.

Harry Potter ve Ölümcül Yadigarlar serinin en iyi filmlerinden olmaya aday. Muhtemelen ikinci bölümü izlediğimde de, serinin en iyi filmin o olduğuna ve esas birinci bölümün en iyi ikinci film olduğuna karar vereceğim. Bundan adım gibi eminim.

Her film, bir öncekinden çok daha iyi çekiliyor. Efektler, kıyafetler, kitapla uyum derken değişmeyen tek şey Daniel Radcliffe’in rezalet oyunculuğu. Anası babası o daha minicikken ölmüş, hayatının ilk yıllarında kendine kalan “aile artıklarından” nasiplenirken ya sabır çekmiş, nihayet Hogwarts’ta kendini bulmuş ve popülerliğin doruğuna ulaşmış bir çocuktan bahsediyoruz. Büyüyor ve kendini çok büyük bir savaşın ortasında buluyor. Üstelik sosyal çevresinden ve kendi kişiliğinden verdiği zayiatlar da her geçen yıl (ya da her geçen kitapla, filmle…) daha da artıyor. Bu karakter bence sevincini ve üzüntüsünü çok daha samimi yaşayan birisi tarafından canlandırılmalıydı. Daniel Radcliffe ise bunların tam tersi. Sırf görüntüsü uyduğu için, olabilecek en kötü baş rol oyuncusu seçimini yaptı bence ekip. Üstelik bu yanlış artık görmezden de gelinemiyor, Radcliffe’in kötü performansı filmin önüne geçiyor yavaştan.

Harry Potter serisini okurken, daha ilk gününden beri açık bir mesaj verildiğini düşündüm: “Bunlar çok karanlık zamanlar.” Özellikle yedinci ve son kitabı ilk okuduğumda, “tamamen iyi niyetli görünen bir örgütün devletin ve hayatın tüm kademelerine kendi adamlarını yerleştirmesi, bunları herkesin görmesi, ancak kimsenin karşı çıkamaması” durumunun ülkemizdeki duruma müthiş benzediğini düşünmüştüm (daha sonradan J.K. Rowling’in cumhurbaşkanımızla aynı İngiliz kolejinde okuduğunu öğrenince, bu şüphelerim daha bile arttı). Ancak ikinci ve üçüncü okumalarımdan sonra (evet, Harry Potter’ı ÇOK seviyorum) bu düşüncem tamamen değişti.

“Bunlar çok karanlık zamanlar” şeklinde başlayan ve az evvel yazdığım gibi benim de zaten öyle bir mesaj verdiğini düşündüğüm film, bizim dünyamıza bazı atıflarda bulunsa da, yine de “açıkça 2010’daki olayları kastetmesine rağmen, filmdeki fırtınalı ve karanlık hava yüzünden bunu farketmek zorlaşıyor” denebilecek seviyede değil. Bir kere Harry Potter tamamen apayrı bir dünya. Onların kendilerine has “terör örgütleri”, “başkanlık seçimleri” ve dahi “krizleri” oluyor ki, benim ilk seferimde yaptığım gibi kendi ülkenizin siyasetiyle değerlendirmediğiniz (ve biraz da komple teorisyeni olmadığınız sürece) bu filmde bizim dünyamızla bağlantı kurmak çok zor.

Devamında bay Setoodeh, “you mean there’s more?” diyerek endişeli ve sarkastik bir duruş sergilemiş. Amaç şaka mı yapıyor, yoksa gerçekten de filmin 2 parti halinde çekildiğini bilmiyor mu anlayamadım. Eğer birinci düşünceyle yazıldıysa, o zaman bu kesinlikle buzzz gibi bir espri. Şayet ikinci seçenek geçerliyse, o zaman da “cık cık cık biraz gugılla be çocum” demek dışında bir şey söyleyemeyeceğim.

“J.K. Rowling’in hikayeleri oldukça yaratıcı, fakat beyazperdedeki Potter size müthiş bir baş ağrısı çektiriyor” cümlesine tamamen katılmadığımı belirtmeliyim. Katılmamın tek sebebi, Radcliffe’in şapşal bakışları ve vasat rol yeteneği. Yoksa Rupert Grint’in çocukluk yıllarından beri çok iyi oynadığı Ron karakterini ve her filmde performansını arttıran Hermione karakterindeki Emma Watson’ı izlemek büyük keyif. Efektler desen, her filmde daha bir vurucu; yardımcı oyuncular desen, her filmde daha bir tamamlayıcı… Hele ki o piskopat Bellatrix Lestrange karakterindeki Helena Bonham Carter resmen tüylerimi diken diken ediyor. Ha, bir sebepten Ramin beyin başağrısı yaşamasını anlayabilirim; şayet filmi benim gibi Imax teknolojisiyle izlediyse, o zaman yoğun aksiyon sahnelerini takip eden uzun sessizliklerle bezenmiş dramatik ve bilgilendirici sahneler, gerçekten insanı biraz yoruyor. Ron’un dostlarına olmayacak sözler ettiği sahneler, öncesinde yavaş yavaş kafayı sıyırması, içten içe her ikisine de bilenmesi çok güzel anlatılmış olsa da, (ki bu hikayenin önemli bir payıydı bence) ardından Harry ile Hermione arasında yaşanan uzun sessizlikler gerçekten içimi darladı.

Kitap uyarlaması filmler, izleyiciye kısa yoldan ulaşmak pahasına genellikle katlediliyor. Ancak okuması en az 4 gün süren bir kitabı en fazla 3 saate indirgemek konusunda, yönetmen ve senaristlere haklarını teslim etmek lazım. Bu yüzden “(Film) Serisi her yıl daha da ilginçleşti. Ancak kitabın desteğine olan ihtiyacından asla kurtulamadı ve kendine has bir duruş sergileyemedi” demek gerçekten kalpsizce. Üstelik, bana kalırsa bu film tüm seriler arasında kitaba en uygun şekilde, en çok hakkı verilerek çekilen film olmuş. Zannediyorum, iki parçaya bölünmesi bir rahatlık yaratmış senaristler açısından.

Filmin bir sahnesinde, Hermione ve Harry öpüşüyorlar. Bu her ne kadar o sırada kesinlikle çekilmesi gereken bir sahne olsa da, gözümde kardeşten farksız olan bu ikilinin öpüştüğünü görmek ister istemez irkilmeme yol açtı (hatta zannediyorum gözlerimi ellerimle kapattım ve “hiiiiih!” şeklinde bir tepki verdim). Buna rağmen “Twilight’takine benzer, ancak çok kısa süren bir aşk üçgeni” yakıştırmasına katılmıyorum. Diyorum ya, Hermione ve Harry (o zoraki dans sahnesinin ardından bile) birbirlerine karşı kardeşçe yaklaşımlarını yitirmediler hiçbir zaman. “Bugün bacım, yarın ihtiyacım” ya da “kanka ayağı g.t ayağı” gibi çirkin anlayışlarla tanımlanamayacak bir yakınlıktı bu. Ron’un yeterince çıldırması için, öyleyMİŞ GİBİ gösterilen bir şey sadece, bir aşk üçgeni filan söz konusu değildi bence. (LAN?!)

Sonlara doğru iyice acımasızlaşan Bay Setoodeh, “Dans sahnesinde her iki aktör de (Watson ve Radcliffe) çok yorgun ve yaşlı görünüyorlar. Bu çocuklar koleje mi yoksa cenazeye mi hazırlanıyor?” diyerek müthiş bir performansı yok sayıyor bence. Söz konusu dans gerçekleştiğinde, Harry ve Hermione bilmem kaçıncı kez yer değiştirmiş, biri sürekli “Tales of Beedle the Bard”ı okuyarak ipucu bulmaya çalışırken, diğeri de habire Snitch’e bakıp dururken hafiften sıyırmaya başlamışlardı. O dans, Hermione’nin gönülsüzce katıldığı, Harry’nin ise sırf “kız” arkadaşını biraz neşelendirmek için başlattığı, biraz zorlama, ama yine de eğlenceli bir danstı. Heralde yorgun görüneceklerdi. Bu, oyuncuların haddinden fazla yaşlı göründüğünü değil, iyi bir uyum yakaladıklarını ve karakterlerini iyi yansıttıklarını gösterir bana kalırsa.

Setoodeh için hazırladığım laflar burada bitiyor.

Filmde çok beğendiğim bir sahne, Harry ve Hermione’nin Godric’s Hollow’da Nagini tarafından saldırıya uğradığı yerdi. Hermione’nin aceleyle koşarken kitaplara basması ve kayıp düşmesi, yönetmenin üzerinde düşündüğü bir ironi midir bilmiyorum ama, zannediyorum Hermione karakterini hayatında ilk ve tek kez hayalkırıklığına uğratmıştır kitaplar. Bir diğer sahne olan Lovegood’ların evinden kaçışlarında, Harry ve Hermone’nin kendini göstermesi, ancak Ron’un pelerinin altına gizlenmesi gerekiyordu. Dahi Hermione, baskı altında müthiş bir karar vererek, bu yolla Sihir Bakanlığı memuru olan baba Weasley’nin sıkıntı yaşamamasını amaçlamıştı. Ufak da olsa önemli bir ayrıntıydı, atlanmaması gerekird,. Kolye şeklindeki Hortkuluk’un açılarak Ron’u darladığı sahne çok iyiydi, tabi Hermione ve Harry’nin haşin öpücüklerini saymazsak. Ayrıca boyu devrilesice Voldemort’un Dumbledore’un aziz hatırasına saygısızlık ederek mezarını açtığı son sahne de yine tüylerimi diken diken eden bir başka sahneydi ve sırf bu sahne yüzünden bile Ralph Fiennes’ın harika bir seçim olduğunu bir kez daha tekrarlamak istiyorum.

İkinci film Temmuz’da diyorlar. O filmin de en ilk seansına gidesim, hatta imkanını bulabilirsem İngiltere’de galasına gidesim var. Şimdiden para biriktirmeye başlasam iyi olacak sanırım. (Bu arada Rita Skeeter kevaşesinin yazdığı Dumbledore’la ilgili o kitap gerçekten basılsa şahane olurdu. J.K. Rowling, Potter’ın hatırasını canlı tutmak ve biraz daha para kazanmak için böyle bir düşünceye ciddi şekilde kafa yormalı.)

(yeni saç stilini de yirim Emma)

Skateistan

2010-11-16T23:02:00.001+02:00

SKATEISTAN: TO LIVE AND SKATE KABUL from Diesel New Voices on Vimeo.

^^

2010-11-16T19:51:00.001+02:00

ay blog'un bu yeni hali pek güzel oldu sanki.. bütün gün açıp açıp baktım hihi ^^

kule konuşmaları

2010-11-16T12:14:00.003+02:00

Allegedly, a Pan Am 727 flight waiting for start clearance in Munich overheard the following.

Lufthansa (in German):

"Ground, what is our start clearance time?"

Ground (in English):

"If you want an answer you must speak in English."

Lufthansa (in English):

"I am a German, flying a German airplane, in Germany. Why must I speak English?"

Unknown voice from another plane (in a beautiful British accent):

"Because you lost the bloody war."

Allegedly the German air controllers at Frankfurt Airport are renowned as a short-tempered lot. They, it is alleged, not only expect one to know one's gate parking location, but how to get there without any assistance from them. So it was with some amusement that we (a Pan Am 747) listened to the following exchange between Frankfurt ground control and a British Airways 747, call sign Speedbird 206.

Speedbird 206: "Frankfurt, Speedbird 206 clear of active runway."

Ground: "Speedbird 206. Taxi to gate Alpha One-Seven." The BA 747 pulled onto the main taxiway and slowed to a stop.

Ground: "Speedbird, do you not know where you are going?"

Speedbird 206: "Stand by, Ground, I'm looking up our gate location now."

Ground (with quite arrogant impatience): "Speedbird 206, have you not been to Frankfurt before?"

Speedbird 206 (coolly): "Yes, twice in 1944, but it was dark...... and I didn't land."

Allegedly, while taxiing at London's Gatwick Airport, the crew of a US Air flight departing for Ft. Lauderdale made a wrong turn and came nose to nose with a United 727.

An irate female ground controller lashed out at the US Air crew, screaming:

"US Air 2771, where the hell are you going?! I told you to turn right onto Charlie taxiway! You turned right on Delta! Stop right there. I know it's difficult for you to tell the difference between C and D, but get it right!"

Continuing her rage to the embarrassed crew, she was now shouting hysterically:

"God! Now you've screwed everything up! It'll take forever to sort this out! You stay right there and don't move till I tell you to! You can expect progressive taxi instructions in about half an hour and I want you to go exactly where I tell you, when I tell you, and how I tell you! You got that, US Air 2771?"

US Air 2771: "Yes, ma'am," the humbled crew responded.

Naturally, the ground control communications frequency fell terribly silent after the verbal bashing of US Air 2771. Nobody wanted to chance engaging the irate ground controller in her current state of mind. Tension in every cockpit out around Gatwick was definitely running high. Just then an unknown pilot broke the silence and keyed his microphone, asking:

"Wasn't I married to you once?"

http://www.funny2.com/airtraffic.htm sitesinden hacıladım.

Bu kadar çocuğun burada ne işi var?

2010-11-16T11:10:00.008+02:00

(1)

(2)

(3)

Son dakikada arkadaşları tarafından ekilen kardeşimi, Smackdown denen saçmalığa götürme ihalesi bana ve Can’a kalmıştı. İzlediğimi tüm gösterinin gerçek olduğunu, o adamların (ve kadınların) birbirine gerçekten vurduğunu iddia eden minik kardeşim, neden kimsenin bir yerinin kanamadığına ise “bu dövüşte kan olmuyor da o yüzden” diye cevap verdi bana. Buna ancak çocuklar inanırdı, kargalar ise gülmekten ağaç dallarından düşerdi pıtır pıtır. (Bir ara iki kız çıktı, onların catfight'ını izlemek eğlenceliydi ama. Çığlıkları bütün salondan duyuldu vallahi.)

Her taraf çocuk kaynıyordu. Daha doğrusu erkek. Minicik çocuklar, suratlarından masumiyet akan yaratıklar, elinden tutup onları “erkek erkeğe” dövüş izlemeye getiren babalarıyla beraberlerdi. Dövüşen adamlar numaradan birbirine vurdukça, atlayıp zıpladıkça hepsi müthiş bir sevinç duyuyorlardı. Kıt kanaat İngilizceleriyle “yeeeah!!” diye çığlık atıyorlar, yerde yatan adamın tuşe olmasını sağlayacak sayıları hep beraber söylüyorlardı; “Van! Tuuu! Tiriiii!”. Bütün salon bir ağızdan 10’a kadar saydılar İngilizce. Ne güzel diye düşündüm; Türk gençliği için hala umut var demek.

Dövüşe ara verildiği sırada Türkçe olarak bir anons yapıldı. “Gösterimizde yer alan herkesin profesyonel oyuncular olduğunu lütfen unutmayın ve evinizde bu hareketleri denemeyin” diyordu birisi. Ama ön sıramızdaki çocuk, arkadaşına elindeki dergiyle çıkışmaya başlamıştı bile.

Gösteriden ebeveynler de etkilenmişlerdi. Can’la beraber son dövüşün bitmesine daha fazla tahammül edemeyip kardeşimi dışarda beklediğimiz sırada, “Çooooum, trafiğe kalmamak için çıkmamız lazım anlamıyo musun!!” diye çığıran, hatta zaman zaman gösterideki dövüş tekniklerini çocuklarının üzerinde deneyen kimselerle karşılaştık.

Gittiğimiz bu “dövüş”, müthiş bir pazarlama dehasının ürünüydü. Oradaki bütün çocuklar zaten oyunu oynuyor ve hareketleri de kendi aralarında prova ediyorlardı. Bu yüzden hangi hareketlere tezahürat yapacaklarını, hangi şarkı çaldığında hangi güreşçinin geleceğini, kaça kadar sayılırsa tuşe olunacağını, hatta hangi oyuncuyu yuhalayıp hangilerini onaylayacaklarını bile biliyorlardı.

Boşu boşuna para verdik bana kalırsa. Adambaşı 70 tl’den saysan, güreş izlemeye meraklı bu kadar “gencin” adına, bizim aslanlar gibi Kırkpınar Pehlivanlar’ımıza bağış yapılsaydı da onların yüzü gülseydi bari. Ne kadar kendimizi bilmez bir millet olup çıkmışız.

Southpark’ın şu bölümü, WWE saçmalığını özetler nitelikte aslında. Kesinlikle tavsiye ederim.

annesine Giga diyen çocuk

2010-11-13T22:46:00.012+02:00

Bana “kimliğini nasıl tanımlarsın?” diye sormuştu birisi. Ben de “her şeyden önce bir abla ve bir dişiyim” demiştim. Benim en birinci kimliğim bu; ablalık. Şimdi de size biraz kardeşimden bahsedeceğim.

Küçükken dua eder, bir kardeşim olmasını isterdim. Onunla tüm Barbie’lerime paylaşacağıma ve onu asla dövmeyeceğime dair sözler verirdim. Sınıf arkadaşlarımından birinin 5. Sınıftaki ablası tarafından nasıl kollandığını, kantinden bir şeyler alması için kardeşine para vermesini, hepimizi sinemaya ve atari salonuna götürmesini izliyor, “ben de böyle olacağım, yemin ederim olacağım” derdim içimden. Anneme ve babama olur olmaz zamanlarda “benim ne zaman bir kardeşim olacak artık!” diye çıkışıyor, sonuç alamayınca da “bari bir köpek alalım o zaman…” diyordum.

Bir gün annem ve babam beni karşılarına oturtup, “ailemize yeni birisi katılacak” dediler. İlginçtir, ne kadar sevindiğimi hatırlayamıyorum.

Ata’nın doğduğu yaz normalde Amerika’daki Disneyland’e gidecektik, ama bunun yerine bir kardeşimin doğması çok daha heyecan verici bir şeydi benim için. Annemin hamile kıyafetlerinin kumaşından bana da elbiseler dikiliyordu, sanki kıskanacakmışım gibi… Müstakbel kardeşime kıyafet almak için o zamanlar yeni açılan Chicco mağazasına gidiyorduk annemle; aldığımız her şeyi ben seçiyordum ve akşam olunca hepsini teker teker babama gösterip, sonra da özenle katlayıp çekmecelere kaldırıyordum.

Bir süre “cinsiyetsiz kıyafetler” aldık annemle, ama içten içe bir kız kardeş bekliyordum heyecanla. 6 ayın sonunda doktor kardeşimin kız olacağını söylediğinde “hayırlı evlatmış bak” deyivermiştim hatta. Doğumdan kısa bir süre önce kardeşimin erkek olacağı ortaya çıktı, ama pek de üzülmedim bu duruma.

Ata doğdu, ancak ciğerlerine su dolmuştu. Ameliyathaneden bir hemşirenin kucağında çıktığında, ciğerlerinden hafif ama sık aralıklarla inlemeler yükseliyordu. Hemşire onu bize birkaç saniye gösterip hemen yenidoğan ünitesine koşturmuştu. Sonra kardeşimi 3 gün görmedim. Küvezlerin olduğu kısma çocukları almıyorlardı, babam içeri girdiğinde benim için onu kameraya almıştı. Ben ise Seyhan Hastanesi’nin doktorlarıyla kavga ediyordum; bir “büyük” daha fazla mikroplu ortamda bulunuyordu, büyükleri kabul edip benim gibi çocukları nasıl almazlardı? Ben de galoş giyerdim ve mikroplardan korunurdum sonuçta, üstelik ayağımda hastanelerde sıkça kullanılan Sabo terliklerden vardı; hastane ortamı için biçilmiş kaftandım! Bu ne kadar saçma bir uygulamaydı, bu doktorlar ne biçim insanlardı…

Sezeryanle doğum yapan annemle, koridorda kısa gezintiler yapıyorduk. Kardeşimin, yani en havalı oyuncağımın yokluğunu, Limon ve Zeytin’in kısa maceralarıyla dolduruyordum. Anneme de okuduğum bir karikatürden bahsediyordum ki, Ata’yı doğumundan beri takip eden hemşirenin merdivenlerden indiğini gördük. Kucağında mavi bir topak vardı. Annemle onun inişini izlerken, o minik mavi şeyin kardeşim olduğunu anlayamamıştım. Annemin yüzü ise kıpkırmızı olmuştu kendini sıkmaktan, yanaklarından minik mavi damlalar süzülüyordu Ata’nın şerefine. O mavi gerçeklik, hemşirenin kucağından annemin kucağına geçti ve o zamandan beri de bizimle.

İlk yürüdüğü zamanı ya da ilk kelimesini hatırlamıyorum. Her akşam, okulda öğrendiğim şeyleri ona anlattığımı ve onun da dikkatle beni dinleyip, ellerini sallayarak bana hararetle eşlik ettiğini hatırlıyorum sadece. Sonra bir gün yine ona bir şeyler anlatırken bana ilk kez güldü. Ben de iyice şımarıp onu gıdıklamaya, ayaklarını öpmeye, kucağıma alıp döndürmeye başladım. Bir tek o günü hatırlıyorum.

Bahsettiğim çocuk şuan 13 yaşında. Bıyıkları, onları ağdayla almam konusunda beni cezbediyor. Ayak numarası 42 ve boyu da benimkinden 3 santim uzun. Bana gelip gelip “Eda! Slipknot diye bi grup varmış biliyo muydun?”, “Eda! Bugün öğlen arasında futbol oynarken 3 gol attım nağbeeeer!”, “Eda! Arabanı ben parkedebilir miyim?”, “Eda! Ablacım! Nolursun Metallica’nın geldiği xx festivaline gidelim nolur ya!” diyen bir insan haline geldi. Halbuse bir yere gideceğimiz zaman “gın ge ge ge geeee?” diyen, suya doğma büyüme Fransızmış gibi “bua!” diyen, 5 yaşındayken “Je ne veux pas travailler” şarkısını ezbere söyleyen, köfte ayaklı, dobiş bir bebekti. Hala da boyunun beni geçtiğini söyleyip beni gıcık etmeye çalıştığında, karşımda o çocuğu görüyorum; sanki 3D efektleriyle boyu uzatılmış ve yüzü biraz inceltilmiş sadece… Geri kalan her şeyi aynı gibi, sanki hiç büyümemiş, hep o 3 tekerli bisikleti sürüyormuş gibi… Anneler babalar da böyle psikolojiler yaşıyor, biliyorum. Ne de olsa annem işteyken altını temizleyip, mamasını verip, uyuması için Spice Girls ve Offspring dinlettiğim bir çocuktu bu; bu denli “annevi” duygularla yaklaşmam çok normal sanırım.

Bu yüzden de bir anne gibi kızıyorum ona; neden ödevini yapmadın diye bağrınıyorum, kitap okusun diye ona baskı yapıyorum, yatarken Linkin Park yerine aklını çalıştıracak daha güzel müzikler dinlemesini söylüyorum ve kızarkadaşlarıyla ilişkilerini batırdığı zaman ona cool davranmazsa karı milletinin ona yüz vermeyeceğini söyleyip duruyorum. Bir yandan da ona işten gelirken çokolat getiriyorum, yeni çıkan oyunları ona ben alıyorum ve arkadaşlarıyla buluşacağı zaman şöförü gibi onu getirip götürmekten hiç mi hiç sıkılmıyorum. İlk konserine de onu ben götürdüm; bu yazki Eric Clapton konseri… İlk birasını benimleyken içti, 2 sene önce. Ayrıca ilk kız arkadaşıyla buluşmaya giderken de, kızın hediyesini beraber seçtik. Ona ilk günlüğünü ben verdim, ilk kez sinemaya ben götürdüm, ilk kitabını ben aldım, dinlediği ilk cd’yi ben verdim ve daha niceleri…

Şimdi bu çocuk 8. sınıftan mezun olup, bir de kep atacak. Ardından arkadaşlarıyla bir partiye gidecek ve muhtemelen orda zil zurna sarhoş olacak. İlk parti sarhoşluğunda da ben yanında olacağım ve annemlere onun zomluğunu belli etmeden gecenin bilmem kaçında onu ayıltmanın yollarını ben arayacağım. Ertesi gün onunla müthiş dalga geçecek ve ona ilk kahvesini de ben içireceğim belli ki. Düşündükçe kabıma sığamıyorum.

Aziz dostum Limon

2010-11-10T13:59:00.001+02:00

Nasılsın, iyi misin? En son 1 hafta kadar evvel bana Rusya’ya gideceğine dair bir mesâj-ül kıssa ulaştırmış idin. O gün sana cevap vermediğime göre, demek ki en aşağı 2 aydır konuşamadık seninle. İnşallah keyfin yerinde, hayatın da yolundadır.

Beni sorarsan ben çok iyiyim. Paşam askerden döndü, çalışmaya başladı. Ben de o hiç sevmediğim işimi bıraktım, beni çok mutlu eden bir işte çalışıyorum. Nerede olduğunu sana söylemeyeceğim, zira pek de ilgini çekmeyeceğini düşünüyorum. Fakat heyhat, benim ilgimi pek çekiyor bu iş. Bayılıyorum bu ofise ve icra ettiğim meseleye.

Hatırlar mısın Limon’cuğum, ben ilerde dünya evine girecek olursam nasıl bir düğün tertipleyeceğini anlatırdın. DJ’i ve hayallerimdeki oteli bulduğunu, organizasyonu daha o zamandan kafanda kurduğunu söylemiştin hatta. Sanıyorum benim için bu günler yaklaşmakta, ve fakat sen olamayacaksın orada.

Ne güzeldi o günler değil mi azizim? Kadıköy-Beşiktaş vapurunda sigaramızı tüttürür, soğuktan ve rüzgardan donarak Topkapı’ya karşı hayaller kurardık. Senin kariyerinin ne zaman başlayacağını, seni ne zaman evereceğimizi, paşazademle aramdaki ilişkiyi konuşur, ama çoğu zaman da boş boş şeylere dakikalarca gülerdik. Kadıköy’de yollarımız ayrılırdı çoğu zaman; ben Çamlıca tepesindeki fakirhanemize giden vasıtalara yönelirdim, sen de tersi istikametteki Cadde-ül Bağdat yönüne giden vasıtalara… Kimi zaman da bir nargilecide buluşur, izlediğimiz musiki görüntüleriyle gırgır geçer, biralarımızı yudumlarken dertlerimizi paylaşırdık.

Gün oldu, “işlerin” yüzünden 1 hafta konuşamadığımız oldu. Hatta kimi zaman, ben aramadığım için, yahut senin iletişim çabalarını karşılıksız bıraktığım için uzun zamanlar konuşamadığımız da oldu. Ama bir şekilde hep haberdardık birbirimizden. Zaten öyle bir haldi ki bizimkisi, gün günden dertlerimiz azalmıyordu da, çoğalmıyordu da. Sabit bir melankoli ve beraberinde getirdiği umursamazlık derecesindeki geyik muhabbetleri…

Sevgili Limon,

Sana bu kadar zaman sonra yazmamın sebebi şudur ki, seninle ilgili sıkıntılarım, aklıma takılan meseleler, nerede olduğuna ve ne yaptığına dair merakım dün gece itibariyle sona ermiştir. Belki de soracaksın, neden diye… Dün gece sonunda, seni karşıma alıp uzun uzun konuşmak vaki oldu. Rüyada da olsa seninle uzun uzadıya sohbet etmek inan bana çok iyi geldi. Şimdi her nerede olursan ol, artık bana ihtiyacın kalmadığını anlayabiliyorum. Adeta bir sevgili tarafından terk edilmişim gibi bana ızdırap veren husumetimiz, dün gece itibariyle dağılan bir çiçek misali havaya karışmış, minik parçalar halinde benden uzaklaşmıştır.

Dilerim gönlüne göre bir kısmet bulur, işlerini hale yola koyar, ömründe pek çok mutluluk yaşarsın. Sana ne mektub, ne mesâj-ül kıssa, ne de posta-ül web vasıtasıyla ulaşamadığımdan, bir bilok yazısıyla düşüncelerimi dile getireyim istedim. Belki okur, belki okumazsın. Ama bilesin ki mazide kalan dostluğumuz, her ne olursa olsun, her zaman gülen bir yüzle anacağım kadar değerlidir benim için.

Gözlerinden öperim…